1. Yeni Anayasa ile özerk Kürdistan’ın kurulmasının önünün açılması,

2. Özerk Kürdistan’da, polis teşkilatı görevinin PKK tarafından üstlenilmesi,

3. NATO veya BM silahlı güçlerinin, Özerk Kürdistan’a yerleşmesi için uygun zeminin hazırlanması,

4. Abdullah ÖCALAN’ın cezasının önce ev hapsine dönüştürülmesi, sonraki aşamada tamamen serbest bırakılması,

5. Özerk Kürdistan dışında (Türkiye’de) kalan Kürtler’in güvenliğinin sağlanması için, tüm emniyet önlemlerinin etkili şekilde alınması,

6. Sürece müdahil olacak ya da süreci güçleştirecek milliyetçi (Türk) unsurların kontrolü; gerekirse gözaltına alınması, tutuklanması ve sair önlemler,

7. Sürece müdahil olacak askeri karar ve harekât mekanizmalarının etkisizleştirilmesi için, istihbari operasyonlar yapılması,

8. Özerk Kürdistan vilayetleri belediyelerinin ekonomik bağımsızlığının taahhüdü,

9. Özerk Kürdistan’da AB, AB ülkeleri ve ABD ile temsilcilik bazında diplomasi köprüsünün kurulması için, MİT’deki uzman ekiplerden faydalanılması,

İHANET kavramı için daha ne gerek ben anlamadım !

YAZIKLAR OLSUN..!

PKK yı MİT kurmuşsa, niye şaşırıyorsun dedi bir arkadaşım ; AT SAHİBİNE GÖRE KİŞNER ! Ben öyle bilirdim. O zaman, o tarihte 1983-84 ? MİT in sahibi  (siyasal iktidar ) kimdi ? Şimdiki sahiplerle olan dostlukları nerden ileri geldi ? Ona şaşırıyorum elbette….

Asıl DEHŞET ne biliyor musunuz Arkadaşlar ;  DEVLET veya devletin bazı organlarıyla işbu PKK ve KÜRT HAREKETLERİ VE EYLEMLERİ BİLİNEREK DESTEKLENMİŞ ve… GÖRÜLMEZDEN GELİNMİŞSE…

Sınır ötesi operasyonlarda PKK tam yok edilecekken, birliklere DUR-DÖN emri verilmişse, o emre itaat ederek geri dönen birliklerin komutanları şimdi Silivri de misafir ediliyorsa, durup düşünmemiz lazım!

Yazık bizim bunca şehit düşen 20 yaşındaki evlatlarımıza…yazık gazilerimize…Niçin seyrettiniz ve SEYRETTİRDİNİZ ve HALEN SEYRETTİRİYORSUNUZ bu hain vahşeti ? Niçin bile bile çocuklarımızı oralarda öldürtüyorsunuz ? Sattınız madem, neden bizim evlatlarımızı garnütür, doğranmış salata yapıp, sofralarınızda/anlaşmalarınızda meze yapıyorsunuz ?

Bu haberler karşısında hala sessiz… AKP den ev-maaş-madalya-iş umarak sesini çıkarmayan şehit-gazi dernekleri ve aileleri siz nerdesiniz peki ? Nasıl bile bile, çocuklarınız alınmışken elinizden ve siz neyi bekliyorsunuz hala, AKP size maaş kömür ev versin diye mi ? Yazıklar olsun hepimize…!

TAVŞANA KAÇ, TAZIYA TUT…Akan kanlar, bazılarının salatasında zeytinyağı olsun öyle mi ? ANKARA da trafik karıştı tabii…

Sayın MİT, C.Başkanı ve Başbakana şunu sordu sanırım ; Siz verdiniz görevi ben de yaptım, şimdi ne oluyor da,  bu savcı beni çağırıyor ? Şimdi ben napacam ? Cevaplarını alınca da, Adliyeye gidecek veya gitmeyecekti… ve gitmedi de…Veya, dosyayı Ankara’ya getirip, MİT i İstanbul’a göndermeyerek ara formül iş halledilecekti veya özel yasa çıkarılıp koruma altına alınacaklardı ! Ve alındılar…

Yargıya müdahale falan diyorlar ya… ahaaa alın koca koca bakanlar, MİT bizim verdiğimiz görevi yaptı diye direnmeye başladılar bile… KCK Soruşturmasının ucu birilerine batmaya başlamış demek ki. Ne kadar KCK soruşturmalarında görev yapmış polis-savcı varsa enterne ediliyor/edilecek… Birileri ; Yavv ne güzel gidiyorduk diyorlardır şimdi…Nerden çıktı bu KCK soruşturması ? Ucu bize batmasa tamam da, bize de batacak ! Merak etmeyin koca koca ünvanlı adamlar, artık KCK operasyonu falan yok, mızrak çuvala girdi !

Ama TC hele bir yıkılsın, veya son kalan TÜRK CUMHURİYET SAVCILARI bir bir enterne edilsin, BU soruşturmayı yapanların canına okurlar… Osmanlı yıkılmasaydı, ATATÜRK haindi ve asılacaktı…Biliyorsunuz. ŞİMDİ DE Türkiye’ye göre hain olanlar, yarın TC yi yıkınca gücü ele alıp Osmanlının yarım bıraktığını tamamlayacaklar. Yeni Osmanlı adı boşuna telaffuz edilmiyor !   Türkiye Cumhuriyetini savunanlar/bizler de, 1 numaralı vatan haini olacağız ! ATATÜRK HEYKELLERİNİN, traktörlere bağlanan zincirlerle yıkılacağı günler yakın gibi… üç bOYUTLU GÖZLÜKLERİNİZİ hazırlayın bence…

Özel Yetkili Savcı….4 mit görevlisi hakkında yakalama vermişti demi, iyi güzel. Ama hükümet, çıkardığı kanunla bunu kaldırttı bile.  Yakalama kararı varken bile, polisler gidip yakalama kararı olanları alamadılar ? Neden ? Burası HUKUK DEVLETİ onun için !  Muhtemelen İçişleri Bakanlığı Polislere geri dönün demiştir, dönmezseniz haritadan yer beğenin falan… Yani bunun anlamı ;  bizim istemediğimiz kişiler gözaltına dahi alınamaz. Bu YARGIYA MÜDAHALE değildir de nedir ?

Geçtik..; Anayasada KİŞİYE ÖZEL YASA çıkarılamaz diyor değil mi ? Bu yüzden, kişiye özel denilerek VETO yiyen pek çok kanun hatırlıyoruz değil mi ? Peki şimdi durum ne ola ki ? MİT Sorgulanamaz veya geçtik MİT i, Hakan FİDAN sorgulanamaz diye özel kişiye has yasa hazırlandı ve jet  hızıyla kanunlaştırıldı  bile…Amacının sayın MİT BAŞKANINI KORUMAK olduğu zaten inkar edilmiyor…Ve BÜTÜN BU enstantaneler HUKUK DEVLETİ enstantaneleri… öyle mi ?

9 Maddelik OSLO Anlaşması imzalanırken PKK nın yayınladığı ses kasetlerinde sayın HAKAN FİDAN ; kendisinin bizzat Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın temsilcisi olduğunu söylüyor/MUŞ. Peki bundan ne anlamalıyız ?

İşbu anlaşma sayın Başbakanımızın bilgisi ve kabulü dahilinde yapılmıştır….Öyle değil mi ?

Hepsini geçtik…Bazı MİT mensupları İMRALIDAN APODAN PKK nın yapması gereken terör  eylem planlarını (falanca karakolu vurun, biraz asker öldürün gb) alıp, kandile veya yetkililere ulaştırmak için aracılık yapmış…! Ben demiyorum, basına sızan bilgiler böyle…Bunun anlamını da size bırakıyorum…

Vazgeçtik bile bile çocuklarımızın öldürülmesini izlemeye mecbur bırakıldığımızdan…böylesi ÖLÜM – EYLEM Talimatlarına adı ne olursa olsun kim nasıl aracılık yapabilir ? Akıl-hafsala alacak gibi değil…Sakın ÖCALAN’ın avukatları da MİT Mensubu olmasın !

Açıklamalar…..PKK Muhatabımızdır madem….içine sızmak, MİT in görevidir…Eeeeeeeeeee, TERÖR ÖRGÜTÜ olduğunu da ispatlaması için arada onun EYLEM yapmasına da izin vermek gerekir. Yani PKK kandan beslenirken, onun gıdası olan KAN, bile bile ona verilecektir. Arada PKK lılar öldürülse ne olacak, onlarda beslenmeme KANI ve toplumun gazını almak fiileri…

ÖZEL YETKİLİ MAHKEME/SAVCI Uygulamasını, AKP Hükümetleri başlatmadı mı ? Eski Sıkıyönetim Mahkemelerinden veya DEVLET GÜVENLİK…farkı yok. Kaldırılmalı derken ; bugün MİT i  KCK Soruşturmasına dahil eden ÖZEL YETKİLİ SAVCILAR görevden alınıverdi…Yeter mi ? İstanbul Emniyet Müdürlüğünde işbu savcılarımızın emirlerini uygulayan ve KCK Operasyonlarını yürüten Emniyet Müdürleri de görevden alınıverdi…Bu operasyonlara katılan bilgi ve birikimi olan polis personelin, tamamı da doğuya sürgün veya görevli gönderilerek dağıtılıyormuş…YETER Mİ ELBET…Kişiye özel yasa da uygulanmaya başlandı ve KCK Dosyasının sümen altına alınmasına ramak kaldı ?

Hepsini üst üste koyalım…Hangi resmi görüyorsunuz ? Türkiye’nin herhangi bir yerinde benim haberdar olmadığım bir özel yetkili mahkemede, özel yetkili savcılar, PKK adında soruşturma yönetiyor mu ? Yönetmiyor/du tabii, şimdi KCK da PKK değil mi ? Yargıtay dahi KCK nın, vatan topraklarını bölmek için örgütlenmiş siyasi ve asker kanadı olan bir örgüt olduğun tescil etmedi mi ?  Öyleyse, ERGENEKON Davası, BALYOZ Davası olabilecek ama, PKK-KCK Davası diye davalar olmayacak. Yasallaştırmanın, siyasallaştırmanın yolu bu olsa gerek….

Yalnız bir de şu var bu resimde ; İHANET ! Lakin, kimler hain, kimler değil orası karışık… Koca koca paşalar, paşa paşa hapislere tıkılırken ses çıkmadı….Şimdi BENİM SAVUNDUĞUM VE GÖREVLENDİRDİĞİM BİR ADAMI, DEĞİL HAPSE ATMAK, İFADESİNİ BİLE ALAMAZSIN ! denilerek…koca koca savcılarımıza, koca koca emniyet müdürlerimize paşa paşa görevden el çektiriliyor, yani artık sadece BALYOZ açıkta duracak…ve herkes oturacak oturduğu yerde…

Hayırlı geceler TÜRKİYE, karanlığın, pazarın olmuş göremedik TÜRKİYEM…. 20.02.2012   TTK. NOGAYTÜRK

Birol Ertan

Türkiye’de son günlerde Atlantik Ötesine bağımlı güçler ile Tayyip Erdoğan hükümeti arasındaki çekişmenin ardında, Türkiye’nin Atlantik ittifakından ani bir kopuşunun gerçekleşme olasılığının artması ve bunun neredeyse bir zorunluluk noktasına doğru sürüklenmesi gerçeği yatmaktadır.

***

Türkiye’de son haftalarda MİT krizi ile gündeme gelen gelişmeleri iktidar içi geçici güç savaşı olarak görüp bir kenara bırakmanın, bundan sonra yaşanacakları tahmin edebilmeyi zorlaştıracağını ve daha da önemlisi, ilerideki günlerdeki gelişmeleri görmezden gelmekle eş anlamlı olacağını düşünüyorum. Perde arkasındaki mücadeleyi bilmeden değerlendirmeler yapanları bir kenara koyuyorum, ancak perde arkasında neler döndüğünü bildiği halde küresel güçlerin kulaklarını çekmesinden çekinerek topu taca atmanın dürüstçe bir tavır olmadığını da hatırlatmak istiyorum.

Son günlere gelinceye kadarki gelişmeleri (zamanlama sıralaması yapmaksızın) alt alta sıralayalım.

• İsrail, MİT Müsteşarlığı’na Hakan Fidan’ın atanmasından rahatsızlık duyduğunu, Hakan Fidan’ın İran’a yakın olduğunu yüksek perdeden dillendirdi.
• Mavi Marmara olayında Atlantik Ötesinde konuşlanmış güçler İsrail yanında tavır alırken, Erdoğan liderliğindeki Hükümet ise İsrail’e karşı ödün vermez sert bir tavır sergiledi.
• İsrail’in bütün perde arkası girişimlerine ve ABD’nin devreye girmesine karşın, Erdoğan iktidarı, İsrail ile temas kurmayı reddetti.
• Erdoğan Hükümeti, İran’ın barışçıl amaçlarla nükleer enerjiden yararlanma hakkını savundu ve bu konuda Brezilya ile arabuluculuk rolüne soyundu.
• Hükümet, kış aylarında olmamıza rağmen, İran ve Azerbaycan doğalgazına güvenerek Rusya ile doğalgaz anlaşmasını iptal edecek noktaya kadar geldi. Bu dönemde, İran’a Atlantik Ötesi ambargolar gündeme gelirken Hükümet, bu ambargolara uymayacağını yüksek sesle dillendirdi.
• Suriye konusunda Hükümet ve Atlantik Ötesi güçlerin aynı paralelde politikalar yürüttüğü sanılsa da Türkiye Hükümeti, Suriye sorununun dış müdahaleye olanak vermeden çözülmesi için ciddi bir çaba harcadı. Bu noktadan sonra ise Suriye politikasında uyumlu görünerek ilişkilerin kopmasını önlemeye çalışıyor.
• Suriye’de yakalanan bazı Türk güvenlik elemanlarının (kurumları yıpratmamak için isim vermiyorum) takas edilmesi çerçevesinde bazı Suriyeli muhalif askerler iade edildi. Güvenlik elemanlarının Suriye’de yakalanması da gizli bir plan çerçevesinde mi gerçekleşti diye düşünmeden edemiyorum.
• Türkiye, Rusya ile ticaret hacmini genişleten çeşitli anlaşmalar imzaladı.
• Çin’in müstakbel lideri, İrlanda ve ABD’den sonra üçüncü ülke olarak Türkiye’ye beraberinde yüzden fazla Çinli yatırımcı ile ziyarette bulundu.
• Bütün bunlar yaşanırken, Rusya ile nükleer santral yapılması konusunda anlaşmalarda son noktaya gelindi.

Bu gelişmelere, ekonomik verileri de ekleyelim.

• Geçici dış ticaret verilerine göre, 2011 yılında 240 milyar dolarlık ithalata karşılık, 135 milyar dolar ihracat yapıldı. Türkiye, 2011’de yıl 135 milyar dolarlık ihracatın 14 milyar dolara yakınını Almanya’ya yaparken, Irak ve İngiltere’ye 8’er milyar dolardan fazla, İtalya’ya 8 milyar dolara yakın ihracat yaptı. Türkiye’nin Rusya’ya ihracatı 6 milyar doları geçerken, ABD’ye ihracat ise 4,5 milyar dolarda kaldı. İran’a ihracat ise 3,5 milyar doları geçti.

• Türkiye’nin 240 milyar dolarlık ithalatında en büyük pay, 24 milyara dolar ile Rusya Federasyonu ile oldu. Almanya’dan ithalat 23 milyar dolar, Çin’den 22 milyar dolara yakın, ABD’den ise yalnızca 16 milyar dolar ithalat gerçekleştirildi. 20011’de İran’dan ithalat 12,5 milyar dolar olurken, Fransa’dan 9 milyar dolar, Hindistan’dan 6,5 milyar dolarlık ithalat gerçekleştirildi.

Bu rakamlar, Türkiye’nin ticaret ortakları olarak Rusya, Çin, Almanya, Irak, İran’ın başat rol oynamaya başladığını gösteriyor. Özellikle petrol ve doğalgaz konusunda Rusya ve İran’a bağımlılık, Türkiye’nin gelecek hesaplarında bu ülkelerin dış politikalarıyla uyumlu olmayı zorunlu hale getirmeye başladı. Bu durumda, ABD ve Batı bloğunun güven kaybı karşısında Türkiye, kendisine hem ekonomik, hem de siyasal ve diplomatik olarak yeni ortaklar bulmaya başladı.

Bütün bunları neden anlatıyorum. Biraz sonra öne süreceğim iddia, hepinizde “Hadi Canım Sen De” dedirtecek de ondan. Aşağıdaki iddiamı peşinen reddetmeden önce, yukarıdaki verileri ve saydığım olayların art arda gelişmesini bir daha okuyun.

Türkiye’de son günlerde Atlantik Ötesine bağımlı güçler ile Tayyip Erdoğan hükümeti arasındaki çekişmenin ardında, Türkiye’nin Atlantik ittifakından ani bir kopuşunun gerçekleşme olasılığının artması ve bunun neredeyse bir zorunluluk noktasına doğru sürüklenmesi gerçeği bulunmaktadır.

Türkiye’nin Atlantik güçlerinden ani kopma gösterme ihtiyacı içine girmesinin nedeni ise yeni bir dünyanın kurulmaya başlamasıyla ilgilidir. ABD’nin İsrail’e koşulsuz desteği, Irak’ın İran ile yakınlaşması, Rusya’nın yeniden küresel bir figür olarak ortaya çıkması, Türkiye’nin ticaret ve enerjide Rusya ve İran’a bağımlılığı, Çin-Rusya-Hindistan-Almanya bloğunun yeni bir küresel taraf olarak ortaya çıkmaya başlaması ve Avrupa Birliği hayallerinin ortadan kalkması; Türkiye’yi yeni stratejiler oluşturmaya doğru ister istemez zorlamaktadır.

Türkiye’de Atlantik Ötesi güçler ile Tayyip Erdoğan hükümetinin bundan sonra daha sert ve açık biçimde karşı karşıya gelebileceğini, özellikle Türkiye’nin İran, Rusya ve Çin’e yakınlaşmasının bu süreci daha da hızlandıracağını düşünüyorum.

Bu iddialarıma, “Hadi Canım Sen De !” deyip geçmeyin. Bu çok iddialı sıra dışı makaledeki fikirleri bir yerlere not edin. İlerideki günlerdeki yeni gelişmeler karşısında şaşırıp kalmayın.

Fener Rum Patriği Bartholomeos ile Mor Gabriel Manastır Vakfı Başkanı Kuryakos Ergün, TBMM Anayasa Uzlaşma Alt Komisyonu’na yeni anayasa konusundaki önerilerini sundu. Toplantı sonrasında gazetecilere bir açıklama yapan Bartholomeos, daveti çok önemli bir olay olarak değerlendirdiklerini ifade ederek, “Cumhuriyet döneminde ilk defa azınlıklara böyle resmi bir davet oluyor” dedi.

Bartholomeos, azınlıkların görüşünün yeni anayasa yapım sürecinde istendiğini, dinlendiğini ve takdir edildiğini anlatarak, problemlerini, beklentilerini komisyona arz ettiklerini söyledi.

HEPİMİZİN ANAYASASI OLSUN

Bartholomeos şöyle konuştu: “Yeni anayasanın hepimizin anayasası olmasını istiyoruz. Biz ikinci sınıf vatandaş olmak istemiyoruz. Maalesef bugüne kadar azınlıklara karşı haksızlıklar oldu, haksızlıklara maruz kaldık. Bütün bunlar yavaş yavaş düzeltiliyor, değiştiriliyor, yeni bir Türkiye doğuyor. Ayrımcılık istemiyoruz, eşitlik istiyoruz. Çünkü, biz vatandaşız, doğma büyüme buralıyız, askerliğimizi yapıyoruz, vergilerimizi ödüyoruz, oy hakkımızı kullanıyoruz. Onun için bugüne kadar olan haksızlıkların tekrar olmaması için ricada bulunduk. Bütün bunların yeni anayasa ile garanti altına alınmasını rica ettik. Eminiz ki böyle olacak.”

18 SAYFALIK METİN

Bartholomeos, “Yeni anayasa konusunda somut olarak ne istediniz?” sorusuna, “Eşitlik istedik. Eğitimde Ruhban Okulu’nun tekrar açılmasını istedik. Din ve vicdan hürriyeti, ibadet özgürlüğü istedik. İbadet ve eğitim alanına devletin yardımlarını istedik. Çünkü, şu ana kadar herhangi bir kiliseye ve azınlık okuluna maddi yardımda bulunulmadı devlet tarafından” cevabını verdi.

Bir gazetecinin “Din adamların için maaş talebiniz oldu mu?” sorusu üzerine Bartholomeos, Komisyona 18 sayfalık bir metin sunduklarını belirterek, bu metnin tüm azınlıkların hukukçularının yardımıyla hazırlandığını, içinde tüm konuların yer aldığını söyledi.

AYNI HAKLAR VERİLSİN

Mor Gabriel Manastır Vakfı Vekili Rudi Sümer de, “Din adamları için maaş talep ettiniz mi?” sorusuna şu cevabı verdi: “Devletin sağlamış olduğu finansmandan tüm dinlerin yararlandırılmasını, ibadethanelere aynı hakların sağlanmasını, imamlara sağlanan maaş ve diğer hakların diğer din adamlarına verilmesini de istedik.”

Bizler için tarihi bir gün

Mor Gabriel Manastır Vakfı Başkanı Kuryakos Ergün, “Bugün bizler için tarihi bir gündür. Süryaniler, 6 bin yılı aşkın burada yaşıyorlar. Bu ülkenin en eski halklarından biridir. Misafir değiliz bu ülkede” diye konuştu. Ergün sadece vakıf adına değil, Türkiye, Avrupa, ABD ve Ortadoğu’daki tüm Süryanilerin isteklerini dile getirmek için Meclis’e geldiklerini söyledi. Mor Gabriel Manastır Vakfı Vekili Rudi Sümer de komisyona sundukları öneriler hakkında bilgi verdi. Sümer, “Azınlık olarak Rum, Ermeni ve Yahudiler kabul ediliyor. Süryanilerin de azınlık statüsünün kabul edilip bunun anayasal güvenceye kavuşturulmasını talep ettik” diye konuştu.

Lieberman, Kudüs’te düzenlenen Büyük Amerikan Yahudi Örgütleri Başkanlar Konferansı’nda yaptığı konuşmada, İran savaş gemilerinin yönünün Suriye olduğunu ifade ederek, bunu İsrail’in uzun süre görmezden gelemeyeceği bir “provokasyon” olarak nitelendirdi.

İsrail Dışişleri Bakanı, yıllardır böyle bir olayın olmadığını da belirterek, “Bu provokasyon, İranlıların kendilerine güvenlerinin ve artan küstahlıklarının bir göstergesidir” ifadelerini kullandı.

Lieberman, “Maalesef, uluslararası toplum, İran’ın bu provokasyonlarıyla mücadele etme niyetinde gözükmüyor. Uluslararası toplumun, İsrail’in bölgede durumu dalgalandırmayı amaçlayan bu provokasyonlara karşı sürekli sessiz kalmayacağını anlaması gerekir.”

İRAN ’EĞİTİM SEFERİ’ DEMİŞTİ

Lieberman’ın “provokasyon” olarak nitelediği, İran’a ait 2 savaş gemisinin Süveyş’ten geçişinin, “eğitim seferi” olduğu bildirilmişti.

İran’ın yarı resmi Fars haber ajansı 26 Ocak’ta verdiği haberinde, donanma öğrencilerinin 1 yıllık eğitim seferine çıktıklarını, Aden Körfezi ve Kızıl Deniz üzerinden Süveyş Kanalı’nı geçerek Akdeniz’e çıkacaklarını bildirmişti. Lieberman’ın ‘provokasyon’ açıklamasıyla gerilim piyasalarda da hissedildi.

TBMM Genel Kurulunda, Devlet İstihbarat Hizmetleri ve MİT Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Teklifinin, MİT mensuplarının veya belirli bir görevi ifa etmek üzere kamu görevlileri arasından Başbakan tarafından görevlendirilenlerin, görevlerinin ifası sırasında işledikleri iddia olunan suçlardan ya da özel yetkili mahkemelerin görev alanlarına giren suçları işledikleri iddiasıyla haklarında soruşturma yapılmasını Başbakan iznine bağlayan 1. maddesi kabul edildi.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na

Ankara

Konu : Anayasa’nın 68/4. maddesine aykırı eylemlerin odağı haline gelen AKP’nin

kapatılması için dava açılması ve sorumlu Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın

cezalandırılması için Anayasa’nın 83 ve 100. maddeleri uyarınca işlem yapılması istemidir.

Olaylar :

1) Ocak 1997 “Rand Corporation” raporu

1997 yılı Ocak ayı sonunda CIA’nın yan kuruluşu olan “Rand Corporation”, bir rapor hazırlayarak ABD Hükümetine verdi. Bu raporda, “İran’da Şah’ı terk etmede ABD gecikti. Türkiye’de aynı hatayı yapmayalım. Geleneksel ANAP, DYP gibi partilerle Türkiye’yi artık denetim altında tutma imkânları kalmamıştır. Türkiye’de artık İslamcı partiyle ABD, çıkarlarını koruyabilir ve Türkiye’ye uygun gördüğü misyonu uygulatabilir. Bu bakımdan gecikmeyelim. Artık Refah Partisi’ni iktidar seçeneğimiz olarak destekleyelim” deniyor. 1977 yılında basına da yansıyan bu rapordan anlaşılacağı gibi, o zamanki Refah Partisi içinden ayrıştırılarak çıkarılan ve “Başbakanlık” koltuğuna oturtulan Recep Tayyip Erdoğan, üstlendiği bu göreve ABD temsilcisi olarak getirilmiştir.

2) İsrail Büyükelçisi David Sultan’la gizli görüşme

Tayyip Erdoğan, siyasal yükselişinde, amaçları ılımlı İslam’ı iktidara taşımak olan Pentagon ve CIA’nın Ortadoğu ve Ön Asya masalarınca desteklenmiştir. Bu kapsamda, 18 Temmuz 2001 günü, İsrail Büyükelçisi David Sultan‘la gizli bir görüşme yapmıştır. Basında bu buluşmada nelerin konuşulduğu tartışılmış, açıklaması istenmiştir. “Yenilikçilerin lideri“nin, İsrail Büyükelçisi Sultan’a, “Yeni kurulacak partinin, İsrail ve Amerika’nın politikalarına ters düşmeyeceği” yolunda garanti verip vermediği sorulmuştur.

3) Henüz milletvekili dahi değilken Türkiye adına yapılan görüşmeler ve verilen taahhütler

3 Kasım 2002 Genel Seçimlerinde, hükümlü olması nedeniyle milletvekili seçilemeyen Tayyip Erdoğan, seçimlerden hemen sonra “Başbakan” gibi davranmaya başlamış ve çeşitli girişim ve görüşmelerde bulunmuştur. Milletvekili sıfatı bulunmayan, milletvekili seçilme hakkı bile olmayan, kanunlara göre parti üyesi ve parti genel başkanı olamayacağı belirlenen Recep Tayyip Erdoğan, sorumsuz ve yetkisiz bir şekilde hükümet işlerini yürütmeye başlamıştır.

Yunanistan Başbakanı Simitis ile Türkiye adına, Türkiye devletinden gizli yazışmalar ve gizli görüşmeler yapmıştır. Türk Cumhuriyeti’nin resmi politikasını dışlayarak Kıbrıs için KKTC’nin haritadan silinmesine yol açacak “Belçika modeli”ni savunmaya başlamıştır. 18 Kasım 2002 günü, Yunanistan Başbakanı Simitis ile yaptığı görüşmelere, Türkiye Cumhuriyeti Devleti Dışişleri Bakanlığı’nın yetkilileri alınmamıştır. Türkiye’nin Yunanistan Büyükelçisi Yiğit Alpogan, Dışişleri Bakanlığı Müsteşar Yardımcısı Akın Alpturan ve Dışişleri Bakanlığı Türkiye-Yunanistan İlişkileri Masası Yetkilisi Baki İlkin kapının dışında bekletilmiş ve görüşme tutanağa kaydedilmemiştir.

Yabancı devletlerden yetkisiz ve sorumsuz kimselerle Türkiye’yi temsil ediyormuş gibi görüşmeler yapmayı ve ilişkilerde bulunmayı ısrarla sürdürerek yabancı devletlerle Türkiye’ye karşı tertipler içine girmiştir. Denktaş’a “masadan kaçma” diyerek düşmanın tarafında saf tuttuğunu göstermiştir.

4) AKP Genel Başkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın ABD Savunma Bakan Yardımcısı Paul Wolfowitz’e özel kurye ile gönderdiği mektup

Adalet ve Kalkınma Partisi Genel Başkanı Recep Tayyip Erdoğan, Genel Seçimlerden hemen sonra 4 Kasım 2002 tarihinde, ABD Savunma Bakan Yardımcısı Paul Wolfowitz’e özel kurye ile bir mektup göndermiştir. Ekte örneğini sunduğumuz bu mektup, 17 Ocak 2004 günlü Star Gazetesinde Hayrullah Mahmut’un köşesinde yayımlanmış ve bugüne kadar yalanlanmamıştır.

Mektup, içeriğinden de anlaşılabileceği gibi, gizlidir ve “ortak dostlar” olarak tanımlanan kurye kullanılarak ulaştırılmıştır. İlişkinin Türkiye halkının ve yetkililerinin bilgisi dışında yürütülebilmesi için özel cep telefon numarası da verilmektedir.

Mektupta, Türkiye Genelkurmayı, 3 Kasım 2002 seçim sonuçlarından rahatsız olduğu gerekçesiyle, ABD Savunma Bakan Yardımcısına şikâyet edilmektedir. ABD Savunma Bakan Yardımcısından, Türkiye Cumhuriyeti Genelkurmay Başkanı ile kendisi arasında arabuluculuk yapması istenmektedir.

Mektup dikkatle incelendiğinde “amir–memur” ilişkisini yansıttığı görülmektedir. Mektubu yazan AKP Genel Başkanı, “memur” konumunu benimsemiştir ve hitap ettiği ABD Savunma Bakan Yardımcısını “amir”i olarak görmektedir. Muhatabına açıkça sadakat sözü vermektedir.

İşte bu koşullarda, ABD merkezli dış müdahale ile önce Siirt seçimleri iptal ettirilmiş, arkasından da Recep Tayip Erdoğan’ın yasağı kaldırılıp milletvekili seçtirilerek “Başbakanlık” koltuğuna oturtulmuştur.

Seçimlerden en yüksek oyu alarak çıkan bir siyasi parti liderinin, kendi ülkesinin Genelkurmay Başkanı ile görüşebilmesi için yabancı bir ülkenin Savunma Bakan Yardımcısının yardımını istemesi, yabancı bir devleti ve onun yetkililerini, Türkiye’nin iç işlerine müdahaleye çağırmaktır. Türkiye Devletinin egemenlik hakkının, dış müdahale ile zayıflamasına fırsat vermektir.

AKP Genel Başkanı Recep Tayyip Erdoğan, kendi ülkesinin Genelkurmay Başkanı ile “mahrem” bir toplantı yapmak istemektedir. Ancak bu toplantı, kendi ülkesinin halkına ve yöneticilerine gizli, ABD Savunma Bakan Yardımcısına aşikârdır. Bunun, ulusal güvenlik ve bağımsızlıkla bağdaştırılması mümkün değildir.

AKP Genel Başkanı, eyleminin bu sonuçlara yol açtığını biliyor olmalıdır ki, mektubunu “ortak dostlar” diye nitelendirdiği özel kurye aracılığıyla ve gizlice göndermektedir.

Bu eylem, Türk Ceza Yasası’nın 302. maddesinde düzenlenen “Devletin birliğini ve bütünlüğünü bozmak” (Devletin bağımsızlığını azaltmak) suçuna karşılık gelmektedir.

Üstelik bu eylem “Genel Başkan” sıfatıyla işlenmiştir. 2820 sayılı Siyasi Partiler Kanunu’nun 13. maddesine göre Genel Başkan, siyasi partilerin “merkez organları”ndandır ve 15. madde uyarınca “Partiyi temsil yetkisi Genel Başkana aittir”. Dolayısıyla Recep Tayyip Erdoğan’ın “Genel Başkan” sıfatıyla gerçekleştirdiği bu eylem tüm partiyi bağlar.

Recep Tayyip Erdoğan açısından aynı zamanda kişisel suç oluşturan bu eylem, kendisinin halen Başbakanlık koltuğunu işgal etmesi nedeniyle –Ankara DGM C. Başsavcılığı’nın 10.02.2003 tarih ve Hz. 2004/30, K.2004/11 sayılı kararıyla- “Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 100. maddesi ve Türkiye Büyük Millet Meclisi İçtüzüğü’nün 107. maddesine göre, Başbakan hakkında Türkiye Büyük Millet Meclisi üye tam sayısının en az onda birinin vereceği önerge ile soruşturma açılması istenebil(eceği)” ve DGM C. Başsavcılığı’nın “soruşturma yetkisi olmadığı” gerekçesiyle soruşturulamamıştır. Bu nedenle görev, Başsavcılığınıza düşmektedir.

5) Türkiye’ye biçilen misyon: “Yıkılan Arap hanedanları“nın boşluğunu doldurmak

Daha 2001 yılında Recep Tayyip Erdoğan’ın önderlik ettiği partinin “projesi”, Türkiye’nin misyonunu şöyle tanımlamıştır:

“Türkiye Ortadoğu’da emperyal bir güç olmalıdır. ABD Ortadoğu’daki menfaatlerini Arap hanedanlarına dayamıştır ve ülke halkları arasında giderek yükselen demokrasi talepleri karşısında bu hanedanlıklar yıkılabilir. Böyle bir tehlike karşısında ABD için en iyi müttefik ancak Türkiye olabilir.” (Hürriyet ve Cumhuriyet, 31 Temmuz 2001)

6) Diyarbakır’ı kukla devletin merkezi yapma ihaneti

Tayyip Erdoğan, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasını ve kanunlarını değil, ABD projelerini uygulamakla görevli olduğunu 15-16 Şubat 2004 gecesi Kanal D Televizyonu “Teke Tek Programı”nda bir kez daha itiraf etmiştir. “ABD’nin Büyük Ortadoğu Projesi içinde, Diyarbakır, bir yıldız, bir merkez olacak” demiştir.

Tayyip Erdoğan’ın konuşması aynen şöyledir: “Şu anda Amerika’nın da Büyük Ortadoğu Projesi var ya, Genişletilmiş Ortadoğu, yani bu proje içerisinde Diyarbakır bir merkez, bir yıldız olabilir. Bunu başarmamız lazım“. Tayip Erdoğan’ın bu sözleri konuşma sabahı yayımlanan gazetelerde de yer almıştır.

Bu konuşmanın ardından Abdullah Öcalan da, Tayyip Erdoğan’ın Büyük Ortadoğu Projesindeki bu görevini desteklediğini söylemiştir. Böylece. Tayyip Erdoğan ve Abdullah Öcalan, ABD Projesinde buluşmuşlardır.

ABD’nin “Büyük Ortadoğu” ya da yeni ismiyle “Genişletilmiş Ortadoğu ve Kuzey Afrika Projesi” (GOKAP)’nin içeriği, ABD Dışişleri Bakanı Condolezza Rice tarafından ilan edilmiştir. Bu projede, Moritanya ve Fas’tan Orta Asya’ya kadar Müslüman halkların yaşadığı 24 ülkenin haritalarının ve rejimlerinin değiştirilmesi öngörülmektedir.

Herkesin bildiği gibi, ABD’nin “Büyük Ortadoğu Projesi”, İsrail-Kürdistan ekseni üzerine kuruludur. ABD Silahlı Kuvvetler Dergisinde yayınlanan haritada, Diyarbakır, sözde Kürdistan, gerçekte İkinci İsrail devleti içinde gösterilmektedir. Haritanın resmî olmadığı yolundaki iddialar da artık yerle bir olmuştur. Çünkü Türkiye’yi parçalanmış gösteren harita, en son İtalya’daki NATO toplantısında yeniden sergilenmiş ve bunun üzerine Türk subayları toplantıyı terk etmişlerdir.

Tayyip Erdoğan’ın tekrarladığı görev açıklamaları, işlenmekte olan bir suçun itirafıdır. Diyarbakır’ın merkez yapılacağını söylediği ABD’nin GOP projesi içinde

-ABD Dışişleri Bakanı Condolezza Rice’ın açıkça belirttiği gibi- haritası değiştirilmek istenen 24 ülkeden birisi de Türkiye’dir.

7) Aynı tezkere ile hem yurtdışına asker sevk etmek, hem de yabancı askere geçiş izni vermek girişimi

Tayyip Erdoğan-Abdullah Gül ikilisi, 2003 yılı içinde ABD yöneticilerinin isteklerine uyarak, Meclis’i açmaza sokmak için, “yurtdışına Türk askeri sevk etme izni” ile “Türkiye’de yabancı asker bulundurma izni”ni aynı tezkere içinde Meclise getirme planını uygulamaya çalıştılar. O zaman Meclis, Türk Ordusu’nun MGK kararında belirtildiği gibi, millî menfaatler gereği Kuzey Irak’a asker sevk etmesine evet diyebilmek için, Amerikan askerine de evet demek durumunda bırakılmak istendi

AKP Hükümetinin ABD ile yaptığı 14 maddelik gizli mutabakat

İşçi Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek, 13 Temmuz 2003 günü düzenlediği basın toplantısında AKP Hükümetinin ABD ile yaptığı gizli mutabakatı açıklamıştı. Doğu Perinçek bu gizli mutabakatın hazırlanışını ve gelişmeleri şöyle açıklıyordu: “Uzun süredir Türkiye’ye dayatılan mutabakat, ABD Dışişleri Bakanı Powell ile Abdullah Gül arasındaki görüşmelerde iki sayfalık ve dokuz maddelik bir metin halinde kabul edilmiştir. Abdullah Gül, bu gizli anlaşmayı Sedat Sertoğlu’na itiraf etmiştir (Bkz. Vatan, 24 Mayıs 2003). Dışişleri Bakanı Müsteşarı Uğur Ziyal’ın 15-19 Haziran 2003 tarihleri arasında Washington temasları ‘Gizli Mutabakat’ zemininde yürütülmüştür. Ziyal’ın temaslarından sonra Dışişleri Bakanlığı’nda yapılan özel toplantıda verdiği bilgiler de ‘Gizli Mutabakat’ ile aynı yöndedir. ‘Gizli Mutabakat’, en son geçen hafta (yani, 2003 Haziran ayı sonunda) AKP Hükümeti ile ABD üst düzey yetkilileri arasında yapılan gizli görüşmelerde sonuca bağlanmıştır“.

Açıklanan bu 14 maddelik “Gizli Mutabakat“ özetle şöyledir:

Türk askeri Irak’ın kuzeyinden dört ay içinde çekilecek. Sınır harekâtlarına son verilecek. PKK/KADEK’e karşı Türkiye içinde yapılacak askerî harekâtlar için, ABD askerî makamlarına haber ve bilgi verilecek, izin alınacak. Aksi halde Türkiye’ye ambargo ve askerî yaptırım uygulanabilecek. ABD’nin İran ve Ortadoğu harekâtlarına aktif destek verilecek. Türk ordusunun asker ve silah gücü indirilecek. Irak’ın kuzeyinde ilan edilecek kukla devlet, Türkiye tarafından resmen tanınacak. PKK/KADEK yasallaştırılacak ve elemanlarına geniş kapsamlı af çıkarılacak. Türkiye’de belediyelerin özerkleştirilmesinden sonra dört yıl içinde aşamalı olarak federasyona geçilecek. Kıbrıs’ta Denktaş, “Arafat modeli” uygulanarak devre dışı bırakılacak ve Annan Planı küçük değişikliklerle uygulanacak. Ege kıta sahanlığı konusunda Türkiye, Yunan doktrinine daha esnek davranacak, Türk jetlerinin uçuş alanı daraltılacak. Ermenistan’a yönelik kısıtlamalar kaldırılacak. Kuzey Irak’taki Kürdistan sınırları içinde, özellikle Kerkük, Süleymaniye ve Musul’da yaşayan Türkmenler, ABD tarafından güvenli biçimde Bağdat’a ve Irak’ın diğer bölgelerine taşınacak, onlara taşındıkları yerlerde iş olanakları sağlanacak.

Tam metni ilişikte sunulan bu “Gizli Mutabakat”ın ilk adımının, ABD Dışişleri Bakanı Colin Powell 2 Nisan 2003 tarihinde Türkiye’ye geldiğinde, Abdullah Gül ile yaptığı özel görüşmede hazırlanan 9 maddelik bir planla atıldığı anlaşılmaktadır. Abdullah Gül, Powell’la yaptığı bu görüşmenin perde arkasını, görüşmeden yaklaşık bir ay sonra Vatan Gazetesi yazarı Sedat Sertoğlu’na anlatmıştır. 24 Mayıs 2003 tarihli Vatan Gazetesinde de aktarıldığı gibi Abdullah Gül, Sedat Sertoğlu’na şunları söylemiştir: “Ben bu gezileri yapmadan önce, şimdi senin oturduğun koltukta (eliyle koltuğa vurarak) ABD Dışişleri Bakanı Powell oturuyordu. Onunla 2 sayfalık, 9 maddelik bir plan üzerinde anlaştık. Ama ben her yaptığımı kalkıp açıklayamam ki. Powell, Suriye’ye giderken de benimle konuştu. Gizli olan bir sürü gelişme var”.

Aslında, gerek ülkemizde ve gerekse bölgemizde daha sonra yaşanan gelişmeler de dikkatle incelendiğinde -Abdullah Gül tarafından da zımnen itiraf edilen- bu plan ve mutabakatın, adım adım uygulanmakta olduğunu saptamak mümkündür.

Bireysel olarak, Türk Ceza Yasası’nın, “Devletin güvenliğine karşı Suçlar” bölümünde düzenlenen 302, 304 ve 309. maddelerinde yazılı suçları oluşturan ve ağır cezaları gerektiren bu eylemin, örgütsel anlamda da parti kapatma nedeni olacağı açıktır.

9) Amir-memur ilişkisi

ABD, Savunma Bakanı Rumsfeld, 2003 yılı Temmuz ayında Tayyip Erdoğan’a yazdığı mektupta, Türk ordusuna karşı yaptıkları silahlı harekâtın sebebini açıkça ortaya koymuştur:

“Bizim askerî güçlerimizin çabuk hareket etmelerinin sebebi, bir suikast tehdidi ve Koalisyona karşı eylemlerin bölgeyi hızla istikrarsızlaştıracak sonuçlar doğurabileceği idi. Ayrıca gözaltına alınan üniformasız personel ile birlikte hiç beklenmedik bir şekilde çok sayıda silah, patlayıcı madde, detantör ve zamanlama cihazı ele geçirilmesi, varolan kuşkularımızı daha da artırdı. (…) Türk hükümetinin Kuzey Irak’taki koalisyon faaliyetine karşı zararlı bir harekete yetki vermeyeceğini ve bu hareketleri desteklemeyeceğini biliyoruz“. (Hürriyet, 18 Temmuz 2003.)

Türk Silahlı Kuvvetleri’nin, Kuzey Irak’ta ABD’nin başında bulunduğu “Koalisyon”a karşı silahlı eylemler yaptığı; Türk Ordusu’nun bu eylemlerinin, Irak’taki gerilla mücadelesini güçlendirdiği ve ABD’nin istikrar kurmasına zarar verdiği; Tayyip Erdoğan hükümetinin, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin değil, ABD ordusunun yanında yer alması gerektiği belirtilen bu mektuba muhatap olmayı kabul eden ve bu mektubu Rumsfeld’e iade etmeyen Tayyip Erdoğan, ABD’nin memuru konumunu kabul etmiş olmaktadır.

10) İsrail’in isteği ile Urfa’da yapımına başlanan Yahudileştirme projesi

2004 yılı yazında basına da yansıdığı gibi, Şanlıurfa’nın göbeğine 186 bin metrekarelik alanda küçük bir “İsrail” kurma girişimine başlanmıştır. “Dinler ve Kültürler Parkı” adı verilen merkezde, bir sinagog ve bir de kilisenin yer alacağı, misyonerlik merkezi gibi çalışacak bu parkın yapımına içinde sinagog olması şartıyla İsrail’in 20 milyon dolar vereceği açıklanmıştır.

Tepkiler üzerine AKP iktidarının rafa kaldırmak zorunda kaldığı Yahudi Urfa Projesi, Erdoğan’ın son İsrail gezisinden sonra yeniden uygulamaya konulmuştur. Yahudi Parkı’nın temeli 14 Mayıs 2005 günü, bizzat Tayyip Erdoğan tarafından atılmıştır. Tayyip Erdoğan’ın İsrail’e yaptığı gezide İsrail hükümetine bu proje’nin uygulanması konusunda söz verdiği anlaşılmaktadır.

11) Türkmen direnişçilerinin adlarının ABD’ye bildirilmesi

Yine basına yansıyan bilgilere göre Tayyip Erdoğan-Abdullah Gül ikilisinin Tel Afer harekâtında, ABD işgal ordusuyla birlikte çalıştığı anlaşılmaktadır. 2004 yılında, Tel Afer’de operasyona devam eden ABD ordusuna karşı topraklarını savunan 2 bin 400 Türkmen’in adı Tayyip Erdoğan yönetimi tarafından Amerikalı yetkililere verilmiştir.

12) Tayyip Erdoğan’ın PKK’yı masaya çağrılması ve “suç için anlaşma girişimi“

PKK’nın terör eylemlerinin artması üzerine 2006 yılı Nisan ayı içinde ABD’nin Ankara’daki Büyükelçisi Rosswilson’un “tarafları sükûnete davet ediyoruz” sözlerinden hemen sonra bu davete uyan Tayyip Erdoğan, “silahı bırak masaya gel” diyerek PKK’ya çağrı yapmıştır.

Recep Tayyip Erdoğan, 6 Nisan 2006 günü, PKK’ye seslenerek; “Eğer legal bir yaşamın içindeyseniz, demokratik bir yaşam sürdürmek istiyorsanız, zaten kaçmaya, göçmeye gerek yok. Elde silah dolaşmaya gerek yok. Silahsız bir şekilde, gelirsin masada her şeyi konuşuruz” demiştir.

Her ne kadar bu sözler, daha sonra gelen tepkiler üzerine, Başbakanlık Sözcüsü Akif Bekitarafından tevil edilmeye, muhatabın PKK değil, DTP olduğu şeklinde açıklanmaya çalışılsa da, Erdoğan’ın bu sözlerinin PKK’ye çağrı niteliğinde olduğu ve PKK’ye ‘silahı bırak, oturalım konuşalım’ mesajını içerdiği açıktır. Kamuoyunda da böyle anlaşılmıştır.

Nitekim, DTP yöneticileri de çağrının muhatabının kendileri değil PKK olduğunu söylemişlerdir. DTP Eşbaşkan Yardımcısı Sırrı Sakık, Erdoğan’ın sözlerini şöyle değerlendirerek desteklemiştir: “Biz elimizde silah olmadığı için parti olarak bu sözleri hiç üzerimize almayız. Bu sözlerin muhatabı biz değiliz. Bu sözlerin muhatabı elinde silah olan güçlerdir. Bu çağrının muhatabı PKK’dir. Silah bırakma çağrısı, PKK’yi silahsızlandırmak ve siyasi ortama katmak, önemli ve ciddi bir adımdır. Bu ciddi adımı Başbakan atarsa hepimiz ona destek oluruz. Bu sorunu kim çözerse çözsün, bu Türkiye’ye yapılacak en büyük iyilik olacaktır”.

PKK’nin, 5237 sayılı TCK’nun 302. maddesini ihlal eden bir örgüt olduğu ve “Devletin bağımsızlığını zayıflatmaya”, “birliğini bozmaya”, “Devletin egemenliği altında bulunan topraklardan bir kısmını Devlet idaresinden ayırmaya” yönelik eylemli bir kalkışma içinde bulunduğu sabittir.

Amacı bu olan bir örgütle –silahı bırakmış olsa dahi- “masaya oturmak”, onun belirgin olan bu amacını ‘müzakere etmek’, “suç için anlaşmak”tır.

TCK’nun “Suç İçin Anlaşma” başlığını taşıyan 316. maddesinde ise “(Bu) suçlardan herhangi birini elverişli vasıtalarla işlemek üzere iki veya daha fazla kişi, maddi olgularla belirlenen biçimde anlaşırlarsa, suçların ağırlık derecesine göre…hapis cezası verilir” denilmektedir.

R. Tayyip Erdoğan’ın PKK’ye “silahsız bir şekilde, gelirsin masada her şeyi konuşuruz” diyerek Başbakan sıfatıyla ‘müzakere’ çağrısında bulunması, onun “Devletin bağımsızlığını zayıflatma”, “birliğini bozma”, “Devletin egemenliği altında bulunan topraklardan bir kısmını Devlet idaresinden ayırma” amacında uzlaşmak, yasanın deyişiyle “suç için anlaşmak” girişiminde bulunmaktır.

Bu çağrıyı yapan Başbakandır, Hükümet adına konuşmaktadır; Parlamentoda büyük çoğunluğa sahip bulunan iktidar partisinin Genel Başkanıdır, partisi adına konuşmaktadır. Dolayısıyla, yapılan açıklamanın gösterdiği gibi, “maddi olgular”la da ortaya çıkan bu suçun işlenmesi için “elverişli vasıtalar”a sahiptirler.

13) Türkiye’nin sınırlarının değiştirilmesi taahhüdünü içeren AB Müzakere Çerçeve Belgesi’ne onay verilmesi

2005 yılı Ekim ayında açıklanan AB Müzekere Çerçeve Belgesi, Hükümetten geçirilmeden, Meclise sorulmadan ve Cumhurbaşkanı’nın onayı alınmadan Tayyip Erdoğan ve Abdullah Gül tarafından kabul edilmiştir. Bu belge ile taahhüt altına girilen yükümlülükler ana başlıklarıyla şunlardır:

-Türkiye’nin AB üyeliği yükümlülüklerine uymayan bütün uluslararası antlaşmaların, bu arada Lozan’ın sona erdirilmesi.

-Türkiye’nin anlaşmazlık konusu olan bütün sınırlarının (Ermenistan, Kuzey Irak ve Ege sınırları) Uluslararası Adalet Divanı’nda yeniden çizilmesi.

-Ek Protokol’ün uygulanarak Kıbrıs Rum kesiminin tanınması, Kıbrıs Rum kesimi ile ekonomik ilişkilerin geliştirilip, KKTC ekonomisinin boğulması ve KKTC’nin ortadan kaldırılması.

-2004 Ekimi’ndeki AB İlerleme Raporu’nda belirlenen sözde Kürt ve Alevi azınlıkların kabulü ve haklarının genişletilmesi.

-Türkiye’nin uluslararası örgütler ve üçüncü ülkelerle ilişkilerinin AB güdümüne teslimi.

-”Sivil toplumlar arası diyalogun geliştirilmesi” yaftası altında, Türkiye halkının casus örgütlerine ve yıkıcı faaliyete teslim edilmesi.

-Özelleştirme, yabancı paranın giriş çıkışının serbestleştirilmesi, gümrüklerin kaldırılması, tarıma desteklerin kaldırılması, devletin küçültülmesi yönündeki serbest piyasa uygulamalarının tamamlanması, böylece millî ekonominin bütünüyle tasfiyesi.

-Kamu yönetimi ve yargının AB dayatmalarına göre düzenlenmesi yönündeki reformların tamamlanması, Türkiye’nin etnik grup, mezhep ve cemaatler temelinde beyliklere bölünmesi ve millî devletin tasfiyesi.

-İsrail gibi ülkelerin nükleer güç sahibi olduğu bölgede, Türkiye’nin nükleer araştırma vb çalışmalarının durdurulması.

-AB’nin Türkiye hakkındaki gelmiş geçmiş bütün düzenleme, karar ve hatta beyanlarının yerine getirilmesi, egemenliğin AB makamlarına devri. Buna bağlı olarak Ermeni soykırımı suçunun kabulü, Fener Patriğinin evrenselleştirilmesi vb.

14) “40 yıllık çözümsüzlük politikasını terk ediyoruz” söylemiyle ulusal Kıbrıs davasından vazgeçilmesi

Hükümet, 29 Temmuz 2005 günü Türkiye tarihinin en büyük suçlarından birini işlemişti; kısaca “Ankara Anlaşması” diye anılan 12 Eylül 1963 tarihli “Türkiye ile Avrupa Ekonomik Topluluğu Arasında Ortaklık Yaratan Anlaşma”ya “Ek Protokol”ü imzalamıştı. Bu “Ek Protokol”e göre, Kıbrıs Rum Yönetimi, “Ankara Anlaşması”na dahil edilmişti. Böylece, Güney Kıbrıs’ı “ortak” ve “taraf” kabul etmiş, örtülü olarak tanımıştı.

Bu Anlaşmayla; Türkiye ve Kıbrıs Rum Yönetimi arasında “ticari ve ekonomik ilişkiler sürekli ve dengeli olarak güçlendirilecektir” taahhüdünde bulunuluyordu.

Böylece Tayyip Erdoğan iktidarı, Güney Kıbrıs’la gümrükleri kaldırarak, KKTC ekonomisini Rum kesimiyle bütünleşmeye zorlayan bir süreci başlatmış oluyordu. Yaptıkları iş, KKTC’yi boğmaktı. “Ek Protokol”, Türkiye’yi çökertme, Türk Ordusu’nu Kıbrıs’tan çıkartma, KKTC’yi tasfiye etme, Kıbrıs’ı ABD’nin batmayan uçak gemisi haline getirerek Ortadoğu’nun başına bela etme planında çok önemli bir adım olmuştu.

Siyasal iktidar, “Ek Protokol”‘e attığı bu imza ile Kıbrıs konusunda bütün kozları Rum Yönetiminin ve Batılıların eline vermişti. Batı ve Rum Yönetimi, Kıbrıs’ın bütünüyle ilgili ekonomik, siyasi, kültürel ve sportif alanlarda, KKTC’nin Türkiye tarafından da yok sayılmasını talep etme ve sağlama hakkını elde etmişlerdi.

AKP iktidarının bazı limanlar ve havaalanlarının Kıbrıs Rum Kesimine açılmasına yönelik beyan ve girişimleri bu ihanet çizgisinin sonucu ve son halkasıdır.

AB kapısına bağlanan Türkiye’de siyasal iktidarlar, milletlerarası anlaşmalarla kazanılmış hak ve güvenceleri dahi savunamamışlardır. Bağımsız-bağlantısız Kıbrıs Devleti’nin kurulmasına ilişkin 1960′da bağıtlanan Londra, Zürih ve Garanti Anlaşmalarına göre; Kıbrıs’ın Türkiye ve Yunanistan’ın eşzamanlı olarak birlikte üye olmadıkları milletlerarası bir topluluğa katılması engellendiği halde, Rum Yönetiminin tüm Kıbrıs’ı temsilen Türkiye’nin üye olmadığı AB’ye alınmasına karşı çıkamamış, bu anlaşma ihlali önlenememiştir.

Geldiğimiz noktada, bırakınız milletlerarası anlaşmalarla güvence altına alınmış milli çıkarlarımızın korunmasını, AB oyununun sürdürülebilmesi için her gün yeni tavizler verilmektedir.

AKP iktidarının, anayasal kurumları hiçe sayarak imzaladığı “Ek Protokol”ü -TSK’nin dahi televizyonlardan öğrendiği şekilde- uygulamaya başlaması ve bu bağlamda bazı limanlar ve havaalanlarını Kıbrıs Rum Kesimine açma girişimi Anayasa’ya aykırıdır.

Anayasa’nın 90. maddesine göre; “Türkiye Cumhuriyeti adına yabancı devletlerle ve milletlerarası kuruluşlarla yapılacak anlaşmaların onaylanması, Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin onaylamayı bir kanunla uygun bulmasına bağlıdır”. Bu tür anlaşmalar, TBMM’ce onaylanıp Resmi Gazete’de yayımlanmadan yürürlüğe konulamaz.

Dolayısıyla, bazı limanlar ve havaalanlarının Rum Kesimine açılarak, TBMM’nin onayına sunulmamış “Ek Protokol”ün uygulanması girişimi, Anayasa’yı ihlal suçudur. Bu suçu işleyenlerin Yüce Divan’da yargılanması gerekir.

15) Özelleştirmeler yoluyla kamunun zarara uğratılması ve bu konuda verilen yargı kararlarının hiçe sayılması

Kendisinin Türkiye’yi pazarlamakla görevli olduğunu söyleyen AKP Genel Başkanı Tayyip Erdoğan ve başında bulunduğu Hükümet, özelleştirmeler yoluyla kamuyu büyük zararlara uğratmışlardır. Bunu, günlük basından derlediğimiz ekteki haberlerden dahi saptamak mümkündür.

Siyasal iktidar, yargı kararlarını hiçe sayarak “özelleştirme” adı altında, kamu kurumlarındaki yağmayı sürdürürken bu konuda verilen yargı kararlarına da uymamaktadır. Hatta, yargı kararlarına uyulmamasına yönelik “prensip kararları” dahi alabilmektedir. Bu kapsamda yürütmenin durdurulması ya da işlemin iptaline yönelik yüzlerce yargı kararına uyulmamıştır.

Örneğin:

4283 sayılı yasa ile özel şirketlere “yap-işlet modeli”yle mülkiyetleri kendilerine ait olmak üzere termik santral kurma ve işletme izni verilebileceği öngörülmüştür.

Bu kapsamda, İzmir Elektrik Üretim Şirketi’ne, Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı’nca tesis kurma ve işletme izni verilmiş, TEAŞ ile anılan özel şirket arasında İzmir bölgesinde doğalgaza dayalı termik santral kurma ve işletme konusunda sözleşme imzalanmıştır.

Söz konusu özel şirket, bu sözleşmeye dayanarak, İzmir Doğalgaz Kombine Çevrim Santralı’nı kendi adına işletmeye başlamıştır.

Bu sözleşmenin iptali istemiyle, Başbakanlık ve Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı aleyhine açılan davada, Danıştay 13. Dairesi’nin 10.06.2005 tarih ve E.2005/5304 sayılı kararıyla sözleşmenin yürütülmesinin durdurulmasına karar verilmiştir.

Buna rağmen, Danıştay’ın yürütmeyi durdurma kararına uyulmamış, bu özel şirketin İzmir Doğal Gaz Kombine Çevrim Santralı’nı işletmesinin devamı yolunda 22.08.2005 tarih ve P.2005/1 sayılı “Bakanlar Kurulu Prensip Kararı” alınmıştır.

Bakanlar Kurulu’nun, Danıştay’ın yürütmeyi durdurma kararına uymamaya yönelik bu “prensip kararı”nı inceleyen Danıştay 13. Dairesi, 30.05.2006 tarih ve E.2006/975 sayılı yürütmenin durdurulması kararında aynen şunları söylüyor:

“Anayasa’nın 2. maddesinde ‘Cumhuriyetin nitelikleri’ arasında sayılan hukuk devleti, vatandaşların hukuki güvenlik içinde bulundukları, idarenin eylem ve işlemlerinin hukuk kurallarına bağlı olduğu bir sistemi ifade etmektedir. Anayasa Mahkemesi de, hukuk devletini ‘İnsan haklarına saygılı ve bu hakları koruyucu adil bir hukuk düzeni kuran ve bunu devam ettirmekle kendisini yükümlü sayan, bütün eylem ve işlemleri yargı denetimine bağlı olan devlet’ biçiminde tanımlanmıştır. Hukuk devleti ilkesinin bir gereği olarak yine Anayasa’nın 138. maddesinin son fıkrasında yer alan: ‘Yasama ve yürütme organları ile idare, mahkeme kararlarına uymak zorundadır; bu organlar ve idare, mahkeme kararlarını hiçbir suretle değiştiremez ve bunların yerine getirilmesini geciktiremez’ hükmü ile yargı kararlarının idarece yerine getirme zorunluluğu açık olarak vurgulanmıştır.

“Anayasa’daki bu konuya ilişkin düzenlemeye koşut kurallar, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun ‘Kararların sonuçları’ başlık 28. maddesinin 1. fıkrasında yer almıştır. Buna göre: ‘Danıştay, bölge idare mahkemeleri, idare ve vergi mahkemelerinin esasa ve yürütmenin durdurulmasına ilişkin kararlarının icaplarına göre idare, gecikmeksizin işlem tesis etmeye veya eylemde bulunmaya mecburdur. Bu süre, hiçbir şekilde kararın idareye tebliğinden başlayarak otuz günü geçemez’. Aynı maddenin 3. ve 4. fıkraları uyarınca, mahkeme kararlarına göre işlem tesis edilmeyen veya eylemde bulunulmayan hallerde idare aleyhine Danıştay veya ilgili mahkemede maddi ve manevi tazminat davası; mahkeme kararlarının otuz gün içinde kamu görevlilerince kasten yerine getirilmemesi halinde ise ilgili idare aleyhine ve kararı yerine getirmeyen kamu görevlisi aleyhine de tazminat davası açılabilmektedir.

“Bu bağlamda, hukuk düzenimizde Danıştay, bölge idare, idare ve vergi mahkemelerinin kararlarının gereğinin idarece geciktirilmeksizin yerine getirilmesi kaçınılmaz bir zorunluluktur.

“Bu durumda, yargı kararının gereğine göre işlem tesis edilmesi gerekirken, yargı kararının uygulanamaz hale getirilmesine yönelik olarak İzmir Doğal Gaz Kombine Çevrim Santralı’nın üretim faaliyetinin devamı yolunda karar alınmasında hukuka uyarlık görülmemiştir”.

“Yürütmenin durdurulması”, bu kararın verildiği tarihteki durumun korunması değil, davaya konu işlemler tesis edilmeden önceki duruma dönülmesi ve dava sonucunun bu durumda beklenmesi demektir.

Hal böyle iken, Hükümet yargı kararlarına uymama tutumunu ısrarla sürdürmektedir. Son olarak, yine Danıştay 13. Dairesi’nce verilen, 29.05.2006 tarih ve E.2005/ 7873, E.2005/7977 sayılı kararlarla kamuya ait Seydişehir Alüminyum Fabrikası ile bu kuruluşun işletme hakkına sahip bulunduğu Oymapınar Hidroelektrik Santralı’nın özelleştirme kapsamında CE-KA Holding’e satılmasına ilişkin karar ve işlemin yürütülmesinin durdurulması kararlarına da uyulmamaktadır.

Oysa, yukarıda aktarmaya çalıştığımız Danıştay kararında da açıkça belirtildiği gibi;

- Anayasa’nın 138. maddesine göre, mahkeme kararlarına uymak anayasal bir görevdir.

- Bu görevin ihmali suçtur. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 257. maddesine göre “görevi kötüye kullanmak” suçunu oluşturur.

- Söz konusu kamu kuruluşları bugün işgal altındadır ve bu işgal sürdükçe kamu, zarara uğratılmaktadır.

Hükümet, diğer yargı kararları gibi bu Danıştay kararlarına da uymak, yürütmesinin durdurulmasına karar verilen idari işlemlerle özel kuruluşlara devredilmiş bulunan kamu kuruluşlarındaki işgale son vererek bu kuruluşların kamuya iadesini, kamu zararının önlenmesini, bugüne değin uğranılmış kamu zararlarının geri alınmasını sağlamakla yükümlüdür.

Bu Danıştay kararlarına uymamak, geçtiğimiz aylarda Danıştay’a yapılan silahlı saldırıdan daha ağır ve daha yaralayıcı olup, her geçen gün kamu zararının büyümesine yol açmaktadır.

16) AKP Genel Başkanı ve Başbakan Recep Tayyip Erdoğan ile AKP Hükümetinde görevli bakanların tarikatlarla ilişkileri

3 Kasım 2002 seçimlerinden sonra kurulan 58. AKP Hükümetinin bakanlarına Aydınlık Dergisi tarafından şu sorular yöneltildi:

- Nakşibendî–Nur tarikatına ne zaman girdiniz?

- Bu tarikat içindeki sorumluluklarınız ve yükümlülükleriniz nelerdir?

- Mensubu bulunduğunuz tarikatın topluma yararları nelerdir?

Başbakan ve bakanlardan hiçbiri bu soruları yanıtlamadılar. Bunun üzerine Aydınlık Dergisi, yaptığı araştırma sonuçlarını 24 Kasım 2002 tarihli sayısında yayımladı. Bu araştırmada:

O tarihte fiili Başbakan konumunda bulunan AKP Genel Başkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın, Nakşibendî tarikatının İskenderpaşa dergahından olduğu belirtildi ve AKP Hükümeti bakanlarının tarikatlarla ilişkileri tek tek açıklandı.

Daha sonra bunlardan yalnızca, halen Başbakan Yardımcısı ve Dışişleri Bakanı olan Abdullah Gül, Milli Savunma Bakını Vecdi Gönül ile İçişleri Bakanı Abdülkadir Aksu itirazda bulunarak tarikat ilişkilerini reddettiler. Diğerlerinin açıklanan belge ve bilgiler ışığında ortaya çıkan tarikat ilişkilerine bir itirazları olmadı.

Ekte sunulan bu araştırmada AKP ileri gelenlerinin bu tarikat ilişkileri ile ilgili bilgiler detaylarıyla açıklanmaktadır. Bugüne değin bu açıklamaların hiçbiri yalanlanmadığı gibi, ortaya çıkan diğer olgular da bu tarikat ilişkilerini doğrulayıcı yönde olmuştur.

Nitekim 15 Mart 2004 günü Nevşehir’de Rufai Şeyhinin cenazesi Cumhuriyet yıkıcısı bir gösteriye dönüştürülürken, bu eylemde de yine başrolü AKP oynadı. AKP, Nevşehir milletvekilleri Rıdvan Köybaşı ve Osman Seyfi’nin de katıldığı kavuklu–sarıklı tarikat töreninin ön safındaydı.

29 Aralık 2003 günü Fatih Camisi avlusunda Nakşibendi Şeyhi’nin cenazesinde de benzer manzaraları görmüştük.

Bilindiği gibi tekkeler, zaviyeler, tarikatlar Cumhuriyetin Devrim Kanunlarıyla tasfiye edilmiştir. Tekke ve zaviyeler, 2 Eylül 1925 tarih ve 2413 sayılı “Takâya ve Zekaya Hakkındaki Kararname” başlığını taşıyan Hükümet Kararnamesiyle kapatılmışlardır. Hükümetin bu Kararnameyi kabul ettiği toplantıya Mustafa Kemal Atatürk başkanlık etmiştir. Kararnamenin 4. maddesinde, kapatılan tarikatların binalarından “okul olarak kullanılmaya elverişli olanların okul yapılması” öngörülüyordu.

Hükümet Kararnamesinden üç ay sonra, 13 Aralık 1925 günü Tekke, Zaviye ve Türbelerin Kapatılması Hakkındaki Kanun yürürlüğe girdi. Kanun, Kararnameyle hemen hemen aynı hükümleri içeriyordu. Kanunun gerekçesinde, tekke ve zaviyelerin “Ortaçağa ait hadise ve kurumlar” olduğu saptanarak, “asri ve medeni muhitlerin hiçbirinde bu kurumlara tahammül edilemediği” belirtilmekteydi.

Adliye Encümeni’nin bu kanuna ilişkin 26 Temmuz 1341 (1925) tarihli mazbatasında ise şöyle denilmektedir: “Medeni hayatın bütün icaplarına emeğini vermeyi hayat şiarı kabul etmiş olan Türk milletinin emek adımları ve sürekli çalışması önünde, bu köhne kurumların ne büyük engeller, ne kadar korkunç uçurumlar oluşturduğu tarihten birçok emsaliyle ve son isyan vakasıyla (Şeyh Sait İsyanı kastediliyor) doğrulanmış olduğundan teklife saik olan sebepler Encümenimizce de uygun görülmüştür”.

İşte bugün Türkiye, tekrar aynı yere getirilmek istenmektedir. Cumhuriyet’in tasfiye ettiği bu tarikatlar, şimdi dışarıdan güdümlü bir operasyonla oluşturulan AKP iktidarı eliyle Cumhuriyet’in tepesine oturtulmuş bulunuyor.

17) AKP Niğde-Ulukışla örgütünün propaganda minibüsü üzerine “İktidarla El Ele, 84 Yıllık Karanlığa Son” yazılarak sürdürülen Cumhuriyet karşıtı propaganda ve Samandağ’da AKP seçim otobüsünden Atatürk posterinin yere atılıp parçalanması olayı

12 Mart 2003 tarihli gazete haberlerine göre, AKP’nin Niğde–Ulukışla örgütünün propaganda minibüsünün üzerine “İktidarla El Ele, 84 Yıllık Karanlığa Son” yazılmıştır. AKP örgütü, bu minibüsle propaganda çalışması yapmıştır. Bu konuda AKP’nin yerel yöneticilerinin cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Büyük önder Atatürk’ün de vurguladığı gibi, Türkiye Cumhuriyeti fiilen 23 Nisan 1920 günü yani bundan tam 84 yıl önce kurulmuştur. AKP, bu propagandası ile Cumhuriyet dönemini “karanlık” bir dönem olarak nitelendirmekte ve 84 yıllık Cumhuriyeti yıkma programını açıklamaktadır.

Söz konusu eylem münferit bir olay değildir. Nitekim aynı gün, yani 12 Mart 2003 tarihinde Hatay’ın Samandağ ilçesinde AKP seçim otobüsünden camlı-çerçeveli Atatürk posteri fırlatılıp yere atılarak parçalanmıştır. Bu olay hakkında da Samandağ C. Başsavcılığı’nca Hz.2004/396 sayı ile soruşturma açılmıştır.

18) AKP Isparta Milletvekili Recep Özel’in, Isparta’da AKP İl Genel Meclisi üyeleri ile birlikte köy ziyaretinde yaptığı “80 yıllık pisliği temizliyoruz” şeklindeki açıklama

Basında yer alan haberlere göre, AKP Isparta Milletvekili Recep Özel, yaptığı konuşmada “80 yıllık pisliği temizliyoruz” diyerek doğrudan Cumhuriyeti hedef aldıklarını açıklamıştır.

Anayasa’nın “Başlangıç” bölümünde; “Millet iradesinin mutlak üstünlüğü, egemenliğin kayıtsız şartsız Türk Milletine ait olduğu ve bunu millet adına kullanmaya yetkili kılınan hiçbir kişi ve kuruluşun, bu Anayasada gösterilen hürriyetçi demokrasi ve bunun icaplarıyla belirlenmiş hukuk düzeni dışına çıkamayacağı” belirtilmiştir. Anayasa’nın 1. maddesinde “Türkiye Devleti bir Cumhuriyettir” denilmiş ve 2. maddesiyle “Türkiye Cumhuriyeti(nin)…Atatürk milliyetçiliğine bağlı, başlangıçta belirtilen temel ilkelere dayanan demokratik, laik ve sosyal bir hukuk devleti” olduğu vurgulanmıştır. 4. maddeye göre de, yönetim şekli ve Cumhuriyetin nitelikleri ile ilgili hükümler değiştirilemez ve bunların değiştirilmesi teklif dahi edilemez.

İşte AKP, bu temel ilkelere dayalı 80 yıllık Cumhuriyeti, “karanlık” dönem, Cumhuriyet’in temel değerlerini “pislik” olarak kabul edip, bu Cumhuriyeti “iktidarla el ele” yıkacağını, buna “son” vereceğini pervasızca ilan etmektedir.

Tek başına bu olgu dahi göstermektedir ki, AKP, Cumhuriyet yıkıcısı faaliyetlerin mihrakı haline gelmiştir.

Bu amaçla bir siyasal parti kurulması, bu yolda propaganda yapılması Anayasal açıdan mümkün değildir. Bir siyasi partinin böyle bir programı olamaz. Bu durum kapatma nedenidir.

19) Tayip Erdoğan desteğinde Said-i Nursi Sempozyumu

2004 yılı Ekim ayı başında İstanbul’da üç gün boyunca Cumhuriyet karşıtı gövde gösterisi yapılmıştır. ABD’nin “Dinlerarası Diyalog” programıyla uyumlu olarak düzenlenen, Vatikan’ın İstanbul Temsilcisinin de katıldığı Nurcuların “7. Uluslararası Bediüzzaman Sempozyumu”, Başbakan koltuğunda oturan Tayyip Erdoğan, Başbakan Yardımcısı Abdüllatif Şener, Devlet Bakanı Ali Babacan, Adalet Bakanı Cemil Çiçek, Ulaştırma Bakanı Binali Yıldırım, Enerji Bakanı Hilmi Güler ve Tarım Bakanı Sami Güçlü’nün destek mesajlarıyla başlamıştır. Toplantının başında, “TBMM adına” kürsüye çağırılan AKP Çorum Milletvekili Yüksel Kavuşçu da bir konuşma yapmıştır. Böylece TBMM de, kurum olarak tarikat toplantısını destekler konuma sokulmuştur.

25 Aralık 1925 tarihli tekke ve zaviyeleri kaldıran kanun; ağa, bey, paşa gibi unvanları toplumsal temelleriyle ortadan kaldıran kanun; Halifeliği kaldıran kanun ve Tevhidi Tedrisat Kanunu, ortaçağ ilişki ve kurumlarına son veren bu kanunlar, bugün hukuken yürürlüktedir.

Recep Tayip Erdoğan’ın desteğinde gerçekleştirilen bu Cumhuriyet karşıtı eylem, anılan yasalara açıkça ters düşmektedir.

20) Başbakanlık Müsteşarı Ömer Dinçer’in “21. Yüzyıla Girerken Dünya ve Türkiye Gündeminde İslam” konulu sempozyumda yaptığı konuşma

AKP Hükümeti’nin ABD ile yaptığı “Gizli Mutabakat”ın 10 ve 11. maddelerinde yer alan, “belediyelere özerklik” ve “aşamalı olarak federasyona geçiş” taahhütleri, Başbakanlık Müsteşarı Ömer Dinçer tarafından hazırlandığı açıklanan “Kamu Yönetimi Temel Kanunu” ve “Yerel Yönetimler Kanunu” girişimleri ile yerine getirilmeye çalışılmıştır.

Bugün de aynı görüşleri savunduğunu açıkça ifade eden Başbakanlık Müsteşarı Ömer Dinçer’in, 19-21 Mayıs 1995 tarihinde Sivas’ta düzenlenen “21. Yüzyıla Girerken Dünya ve Türkiye Gündeminde İslam” konulu sempozyumda yaptığı konuşma, “Bilgi ve Hikmet Dergisi”nin Güz-1995 tarihli 12. sayısında yayımlanmıştır.

Bu yazıda/konuşmada; İslam’ın bir “hayat tarzı” ve hayatın (siyasi, sosyal, kültürel, iktisadi…) tüm yönlerini kapsayan bir “sistem” olduğu vurgulandıktan sonra, “bürokratik devlet” ve “modern devlet” olarak nitelenen Cumhuriyet’in, çağdaşlaşma çabaları eleştirilmiş ve şöyle denilmiştir:

“O dönemden bugüne kadar geçen süreç içerisinde gerçekte İslam’a yönelik olarak modern devletin bizlere birtakım dayatmaları da olmuştur. Şeriata karşı olmak ama Müslüman kalmak bunun en önemli boyutlarından bir tanesidir. Bu arada ifade edilen şey, gerçekte İslam’ın kültürel bir hareket olduğunun vurgulanması ve ondan ibaret kalması şeklindedir. Eğer siz karar verme hakkını talep etmeyecekseniz yaşama hakkına sahipsiniz”.

“Modern devlet”in (Cumhuriyet’in) “İslam’a tercüme edilerek” kullanılamayacağını vurgulayan Dinçer, konuşmasına şöyle devam ediyor:

“Modern devletin İslam’a tercüme edilerek kullanılması bizim açımızdan önemli mahzurlar doğuracaktır. Çünkü bugünkü bürokratik mekanizma, doğrudan doğruya dayatmacı bir mekanizmadır… Öyleyse Türkiye’deki siyasi harekete öncelik veren İslami grupların nasıl bir devlet ve toplum yapısını ortaya koyabileceklerini bir an önce ve iktidara gelmeden önce tanımlamaları gerekmektedir. Bunun ötesinde, şayet bu toplum içerisinde devleti yapısal olarak yeniden tanımlamadan iktidara gelinecek olursa önemli sıkıntıların yaşanacağından endişe duyuyorum”.

“Günümüzde inananların kararlara katılma ihtiyacı daha çok artmıştır” diyerek İslami temelde bir siyasal iktidar hedefi açıklayan Dinçer, “1900′lü yılların başlarında kurulan Türkiye Cumhuriyeti’nin temel ilkeleri”nin zayıfladığı ve etkisinin kaybolduğu tespitini yaparak “devletin fonksiyonlarının yeniden tanımlandığı adem-i merkezi bir yapı” önermektedir.

Ömer Dinçer, konuşmasında/yazısında bununla da yetinmemiş; “Yine başlangıçta kurulurken ortaya atılan Cumhuriyet ilkesinin de zayıfladığı ve işlevini kaybettiğini görüyorum. Halk için ve halk adına yönetim diye tarif edilen Cumhuriyet kavramının aslında bizim için çok fazla bir mana ifade etmediğini söylememiz de mümkündür” demiştir.

Ülkemizde “mahalli kültür”ün İslam olduğunu belirten Dinçer, “globalleşme ne kadar artarsa İslamlaşma da o kadar artacaktır” dedikten sonra, Cumhuriyet’in temel ilkelerine açıkça karşı çıkarak şunları söylemektedir:

“Türkiye’de Cumhuriyet ilkesinin yerini katılımcı bir yönetime devretmesi gerektiği ve nihayet laiklik ilkesinin yerine İslam’la bütünleşmesinin gerekli olduğu inancını taşıyorum. Böylece, Türkiye Cumhuriyeti’nin başlangıçta ortaya koyduğu bütün temel ilkelerin; laiklik, Cumhuriyet ve milliyetçilik gibi bir çok temel ilkenin yerini daha çok katılımcı, daha adem-i merkezi, daha çok Müslüman bir yapıya devretmesi zorunluluğu ve artık bunun zamanının geldiği düşüncesini taşıyorum”.

Dinçer, Türkiye ve dünyadaki İslami hareketleri de ele aldığı konuşmasında, “Tebliğ Cemaati” ve “Cemaat-i İslami” hareketlerinin faaliyetlerini değerlendirip “(bunlar) bizim için ders alınması gerekli bir gelişmedir” demiş, konuşmasını “İran’ın, Malezya’nın ve Sudan’ın ise umutla beklediğimiz ama belirsizlik ifade eden bir yapısı vardır” şeklinde sürdürerek amaçladıkları devlet modelini belirtmiştir.

Konuşmasının sonunda iktidarı ele geçirmek için izleyecekleri programlarını açıklamıştır. Buna göre;

-Önce kafalarındaki devlet ve toplum tanımını açıklayacaklardır (Dinçer, bunu konuşmasında şöyle ifade ediyor: “Bugün nasıl bir devlet ve toplum istediğimizin çok net ve açık bir tanımını yapmak zorundayız. Bu tanımlamanın aslında kafamızda çok net ve açık olduğunu ve bunun için az çok hazırlıklı olduğumuzu biliyorum, ama topluma yansıtma konusunda eksikliklerimiz olduğu kanaatini taşıyorum. Öyleyse bunu topluma duyuracak mekanizma oluşturulmalıdır”).

-İkinci olarak, Türkiye’deki İslami hareketler birleştirilecektir (Dinçer, eğer kültürel öncelikli İslami hareketler, siyasi öncelikli İslami hareketlerle birleştirilebilirse “Türkiye’de İslam’ın hiçbir ülkede görülmemiş bir şekilde sağlam bir temel üzerinde gelecek vaat ettiğini ifade edebiliriz” diyor).

-Üçüncü olarak da, diğer bölge ülkelerindeki İslami hareketlerle işbirliği yapılacaktır.

Bu yolla iktidara geleceklerini açıklayan Başbakanlık Müsteşarı, daha sonra şöyle diyor:

“Ancak, iktidara gelmek yolun sonu değildir. Yeni bir başlangıçtır…İktidara gelince de, tüm dünya Müslüman olsa da, düşmanlara karşı üstünlük sağlansa da, müslümanın kavgası münküre (inkar edene), harama ve kötüye karşı devam eder”.

Görüldüğü gibi, bugün Başbakanlık Müsteşarı olarak görev yapan Ömer Dinçer, Anayasa’nın 1. maddesinde yer alan ve Devletin şeklini tanımlayan “Türkiye Devleti bir Cumhuriyettir” ilkesini ve 2. maddesinde belirtilen -başta laiklik olmak üzere- Cumhuriyet’in temel niteliklerini değiştirmek üzere bir kalkışma içinde olduklarını açıkça ifade etmiştir. Keza, “âdem-i merkeziyet” adı altında üniter devleti açıkça hedef aldığı konuşmasında, Anayasa’nın 3. maddesiyle güvence altına alınan “Devletin bütünlüğü”nü parçalamak iradelerini açıklamıştır.

Oysa bilindiği gibi, Anayasa’nın 4. maddesinde Devletin şeklinin Cumhuriyet olduğu, Cumhuriyet’in temel nitelikleri ve Devletin bütünlüğüne ilişkin bu hükümlerin değiştirilmesinin teklif dahi edilemeyeceği öngörülmüştür.

Üstelik konuşmanın son bölümünde; “İktidara gelince de, tüm dünya Müslüman olsa da, düşmanlara karşı üstünlük sağlansa da, Müslümanın kavgası münküre, harama ve kötüye karşı devam eder” denilmesi, bu tehlikeyi daha da artırmaktadır.

Başbakanlık Müsteşarlığı, en üst düzeyde kamu görevlisidir. Bu makam, kilit bir mevkidir. Bu bir makama, tüm uyarılara ve eleştirilere rağmen bu kişinin atanması ve görevinin ısrarla sürdürülmesi, “Başbakan” sıfatıyla doğrudan Recep Tayip Erdoğan’ın icraatıdır ve gerçekleştirmek istedikleri hedefi ortaya koymaktadır.

21) Adalet Bakanlığı’nın Anayasa’yı ihlal suçu oluşturan eylemleri

a) Ceza Kanunu gerekçesinde tahrifat

Yeni Türk Ceza Kanunu’nun basımını yapan Adalet Bakanlığı, kanunun gerekçesinde tahrifat yapmıştır.

Komisyondan 306. madde olarak sevk edilen “Temel Milli Yararlara Karşı Hareket” suçu, Genel Kurul’da madde numarası değiştirilerek 305. madde olarak kabul edilmişti.

Madde aynen şöyledir:

“(1) Temel milli yararlara karşı fiillerde bulunmak maksadıyla veya bu nedenle, yabancı kişi veya kuruluşlardan doğrudan doğruya veya dolaylı olarak kendisi veya başkası için maddi yarar sağlayan vatandaşa, üç yıldan on yıla kadar hapis ve onbin güne kadar adli para cezası verilir. Yarar sağlayan veya vaat eden kişi hakkında da aynı cezaya hükmolunur.

“(2) Fiilin savaş sırasında işlenmiş ya da yararın basın ve yayın yoluyla propaganda yapmak için verilmiş veya vaat edilmiş olması halinde, verilecek ceza yarı oranında artırılır.

“(3) Suç savaş hali dışında işlendiği takdirde, bu nedenle kovuşturma yapılması Adalet Bakanının iznine bağlıdır.

“(4) Temel milli yararlar deyiminden; bağımsızlık, toprak bütünlüğü, milli güvenlik ve Cumhuriyetin Anayasada belirtilen temel nitelikleri anlaşılır”.

Maddenin gerekçesinde ikinci fıkra ile ilgili olarak şöyle deniliyor:

“Keza, bu fıkraya göre, basın ve yayın yoluyla propaganda yapmak üzere para veya yarar veya vaat kabul edilmiş ise ceza artırılacaktır. Para, yarar veya vaat kabul edilmek suretiyle bugün Türk askerinin Kıbrıs’tan çekilmesi veya bu konuda Türkiye aleyhine bir çözüm yolunun kabulü için veya sırf Türkiye’ye zarar vermek maksadıyla, tarihsel gerçeklere aykırı olarak, Birinci Dünya Savaşı sonrasında Ermenilerin soykırıma uğradıklarının basın ve yayın yoluyla propagandasının yapılması gibi”.

Görüldüğü gibi, bu madde gerekçesine göre, bir yarar karşılığında Kıbrıs’tan Türk askerinin çekilmesini istemek ya da Türklerin Ermenileri soykırıma uğrattıklarını öne sürmek suçtur.

Bu madde ve özellikle gerekçesi, Batı merkezlerinin tepkisini çekmişti. Bu tepkinin Adalet Bakanlığı üzerinde oldukça etkili olduğu anlaşılıyor. Nitekim Adalet Bakanlığı, Yayın İşleri Dairesi Başkanlığı’nca basılan gerekçeli “Türk Ceza Kanunu”nda, gerekçenin bu bölümü çıkarılmıştır (s. 352).

Böylece, Meclis iradesine de aykırı olarak, Kıbrıs’ta Türkiye aleyhine bir çözümün ya da sözde Ermeni soykırımının propagandasını yapmak, suç olmaktan çıkarılmak istenmiştir.

Cumhuriyet tarihinde örneğine rastlanmayan ve dış baskılar karşısında boyun eğişin somut ifadesi olan bu tahrifat, Türkiye’nin sürüklendiği durumun vahametini göstermektedir.

Adalet Bakanlığı’nın, gerekçesiyle bir bütün olan yasada değişiklik yapma yetkisi bulunmadığına kuşku yoktur.

Gerekçeden özellikle bu bölümün çıkarılmış olması, siyasal iktidarın Kıbrıs ve Ermeni sorunlarında da temel milli yararları savunmak niyetinde olmadığını, Batı’ya karşı teslimiyet içinde bulunduğunu göstermektedir.

Kitabı basan Türkiye Cumhuriyeti’nin Adalet Bakanlığı’dır. Bu kitap, başta yargıçlar ve savcılar olmak üzere uygulayıcılar tarafından kullanılacaktır. Gerekçesi sansür edilmiş bu hüküm nasıl uygulanacaktır?

Gerekçesi Adalet Bakanlığı’nca sansür edilmiş bir hükmün “Cumhuriyetin müeyyidesi” olarak kullanılması mümkün müdür?

Bu suç savaş hali dışında işlendiği takdirde, “kovuşturma yapılması Adalet Bakanının iznine bağlı” olduğuna göre, yasanın gerekçesini sansür etme ihtiyacı duyan Adalet Bakanı bu yetkisini yasanın amacı doğrultusunda nasıl kullanacaktır?

b) Temel yasalar için AB onayı

Adalet Bakanlığı ile Avrupa Birliği ve Avrupa Konseyi arasında imzalanan ve toplam bütçesinin 1.465.000 Euro olduğu açıklanan ortak projeye göre, belirlenen 225 yargıç ve savcımız Avrupalı uzmanlarca insan hakları alanında eğitici olarak eğitilmiştir.

Aynı projede, Adalet Bakanlığı’nca hazırlanan kanun tasarılarının öncelikle görüş alınmak üzere Avrupa Birliği ve Avrupa Konseyi’ne sunulması şartı vardır.

Bakanlıkça yapılan açıklamada;

Türk Ceza Kanunu,

Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemeleri Kanunu,

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu,

Ceza Muhakemeleri Kanunu,

Ceza İnfaz Kanunu,

Aile Mahkemeleri Kanunu

gibi temel yasaların daha tasarı safhasında iken TBMM’den önce Avrupa Birliği ve Avrupa Konseyi’nin onayına sunulduğu, görüşlerinin alındığı ve bu görüşlerin “söz konusu kanun tasarılarının yasalaşma çalışmalarında değerlendirildiği” belirtilmiştir.

Anayasa’nın 7. maddesinde, “Yasama yetkisi Türk Milleti adına TBMM’nindir. Bu yetki devredilemez” denilmektedir.

Adalet Bakanlığı’nın, hazırlayacağı yasa tasarıları konusunda öncelikle AB’den onay alma taahhüdünde bulunması, yasama yetkisinin AB ile paylaşılması anlamına gelir.

c) Ulusal egemenliğin AB’ne devri

Adalet Bakanlığı Avrupa Birliği Genel Müdürlüğü’nce, AB Anayasası gereği Anayasa’da yapılması düşünülen değişikliklerle ilgili bir paket hazırlandığı açıklandı. Basına da yansıyan bu pakete göre, öncelikle Anayasa’nın on maddesinde değişiklik öngörülüyor.

Egemenliğin kullanımı, yasama, yürütme ve yargının AB’ye uyumu, AB hukukunun üstünlüğü, yabancıların hakları gibi temel hükümlerde yapılması düşünülen değişiklikler şunlar:

Egemenlik

Anayasa’nın “Egemenlik kayıtsız şartsız Milletindir” denilen 6. maddesinde, bu egemenliğin nasıl kullanılacağına ilişkin hüküm, “Egemenliğin kullanılması AB üyeliğinin gerektirdiği haller dışında hiçbir surette hiçbir kişiye, zümreye veya sınıfa bırakılamaz…” şeklinde değiştiriliyor.

Yasama yetkisi

Anayasa’nın 7. maddesinde yer alan “Yasama yetkisi Türk Milleti adına TBMM’nindir. Bu yetki devredilemez” hükmünün; “Yasama yetkisi Türk Milleti adına TBMM’nindir. AB üyeliğinin gerektirdiği haller dışında bu yetkinin kullanılması devredilemez” biçiminde değiştirilmesi öneriliyor.

Yürütme yetkisi ve görevi

Anayasa’nın 9. maddesi; “Yürütme yetkisi ve görevi, Cumhurbaşkanı ve Bakanlar Kurulu tarafından, Anayasaya, kanunlara ve AB hukukuna uygun olarak kullanılır ve yerine getirilir” şeklinde değiştiriliyor.

Yargı yetkisi

Anayasa’nın, yargı yetkisinin Türk Milleti adına bağımsız mahkemelerce kullanılacağına ilişkin 9. maddesi için geliştirilen öneri ise şöyle: “Yargı yetkisi, Türkiye’nin taraf olduğu anlaşma gerekleri saklı kalmak kaydıyla Türk Milleti adına bağımsız mahkemelerce kullanılır“.

Yabancıların durumu

“Temel hak ve hürriyetler, yabancılar için, milletlerarası hukuka uygun olarak kanunla sınırlanabilir” denilen Anayasa’nın 16. maddesi; “Temel hak ve hürriyetler, AB vatandaşları dışındaki yabancılar için milletlerarası hukuka uygun olarak kanunla sınırlanabilir” şeklinde değiştiriliyor.

Suç ve cezalara ilişkin esaslar

“Vatandaş, suç sebebiyle yabancı bir ülkeye geri verilemez” denilen ve AB’ye uyum anlayışıyla 7 Mayıs 2004 tarihinde “Uluslararası Ceza Divanına taraf olmanın gerektirdiği yükümlülükler hariç olmak üzere vatandaş, suç sebebiyle yabancı bir ülkeye verilemez” şeklinde değiştirilmiş bulunan Anayasa’nın 38. maddesinin son fıkrasının, bu kez de; “Vatandaş, usulünce onaylanmış uluslararası anlaşmalar ve AB müktesebatının gerektirdiği haller dışında, suç sebebiyle yabancı bir ülkeye iade edilemez” biçiminde değiştirilmesi öneriliyor.

Seçme, Seçilme ve Siyasi Faaliyette Bulunma Hakları

Anayasa’nın 67. maddesine şu fıkranın eklenmesi isteniyor: “Türkiye’de yaşayan AB vatandaşları yerel seçimlerde; seçme seçilme, bu amaçla bağımsız olarak veya bir siyasi parti içinde siyasi faaliyette bulunma hakkına sahiptir”.

Dilekçe hakkı

Anayasa’nın, dilekçe hakkına ilişkin 74. maddesinin 1. fıkrasındaki “vatandaşlar” sözcüğünün “AB ve Türk vatandaşları” şeklinde değiştirilmesi öneriliyor. Bu fıkranın önerilen yeni şekli şöyle; “AB ve Türk vatandaşları, kendileriyle veya kamu ile ilgili dilek ve şikayetleri hakkında, yetkili makamlara ve TBMM’ne yazı ile başvurma hakkına sahiptir“.

Milletlerarası andlaşmaları uygun bulma

Anayasa’nın 90. maddesi, 7 Mayıs 2004 tarihinde değiştirilerek, “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesine başvurulamaz” biçimindeki son fıkrasına, “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş bulunan temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır” cümlesi eklenmişti. Düzenleme bu biçimiyle dahi AB’yi tatmin etmemiş olacak ki bu kez bu cümle, “AB müktesebatı ulusal mevzuatın üzerindedir” şeklinde değiştirilmek isteniyor.

Mahkemelerin bağımsızlığı

Anayasa’nın 138. maddesinin 1. fıkrasının şu şekilde değiştirilmesi öneriliyor: “Hakimler, görevlerinde bağımsızdırlar; Anayasaya, kanuna ve AB müktesebatı dahil hukuka uygun olarak vicdani kanaatlerine göre hüküm verirler“.

Sonuç

Bu değişiklikler gerçekleşecek olursa;

-Ulusal egemenlik AB ile paylaşılacak, hatta ona devredilecektir.

-Yasama yetkisi de AB ile paylaşılacak, temel yasalarda bu yetki AB’ne devredilecektir.

-Cumhurbaşkanı ve Hükümet, yürütme yetkisini kullanırlarken AB hukukuna uymak zorunda olacaklardır.

-Türkiye Cumhuriyeti mahkemeleri, yargı yetkisini, uluslararası mahkemeler ve diğer yargı organlarıyla birlikte kullanacaklardır.

-AB vatandaşları yabancı sayılmayacaklar, tüm temel hak ve hürriyetlerden aynen Türkiye Cumhuriyeti yurttaşları gibi yararlanacaklardır. Bu hakları hiçbir şekilde kısıtlanamayacaktır. Bunun için karşılıklılık ilkesi dahi aranmayacaktır.

-AB hukuku gerektiriyorsa, herhangi bir suç işlediği ileri sürülen vatandaşlarımız, yargılanıp cezalandırılabilmesi için isteyen yabancı ülkeye teslim edilecektir.

-AB vatandaşları Türkiye’de Belediye Başkanı seçilebilecek, diğer yerel organlarda görev alabilecek, bu amaçla siyasi partilere de girip faaliyette bulunabileceklerdir.

-AB vatandaşları, dilekçe hakkından da karşılıklılık koşulu aranmaksızın aynen Türkiye Cumhuriyeti yurttaşları gibi yararlanacaklardır. Kamu ile ilgili konularda başvuru hakkını kullanabileceklerdir.

-AB mevzuatı, tümüyle ulusal kanunlarımızın üstünde olacak, AB mevzuatına uymayan kanunlarımızın yerine AB hukuku uygulanacaktır. Yani, TBMM’nin yasama yetkisi bundan böyle AB mevzuatına uygun “tüzük” ve “yönetmelik”ler yapmakla sınırlı olacaktır.

-Türkiye Cumhuriyeti’nde yargıçlar, bundan böyle AB hukukuna göre karar vereceklerdir.

Anayasa’yı ihlâl suçu

AB’nin bu girişimleri sonucunda Adalet Bakanlığı’nca hazırlanan Anayasa değişiklik projelerinin gerekçeleri dahi, AB sürecinde yürütülen çalışmaların ve yapılan anlaşmaların “Anayasayı ihlâl” girişimi olduğunu göstermektedir.

Özellikle, Anayasa’nın “Egemenlik” hakkının düzenlendiği 6. maddesinde öngörülen değişikliğin gerekçesinde, Anayasa’nın bu hükmü var olduğu sürece AB üyeliğinin mümkün olmadığı, bu nedenle söz konusu hükmün değiştirilmesi gerektiği ifade edilmektedir.

Tek başına bu gerekçe, Anayasa değiştirilmeksizin, Türkiye Cumhuriyeti adına AB yetkilileriyle bu tür anlaşmalar yapılmasının, taahhütlerde bulunulmasının, çıkarılacak yasaların AB makamlarının ön denetimine sunulmasının, “Katılım Ortaklığı” gibi sözleşmeler bağıtlanmasının, üstelik bu sözleşmelerin TBMM’nin denetim ve onayından geçirilmeksizin uygulanmasının yürürlükteki Anayasa’ya aykırı düştüğünü, “Anayasayı ihlâl” suçunu oluşturduğunu göstermektedir.

Türkiye yakın tarihinde de bu tür girişimler yaşadı. Bu girişimlerde bulunanlar “hain-i vatan” addolundular.

d) Yabancı parasıyla yargıç-savcı eğitimi

Türkiye’de, başka alanlar gibi adalet teşkilatının da AB denetimine geçmek üzere olduğunu görüyoruz.

Uluslararası sözleşmeleri ulusal yasalarının üstüne çıkaran Türkiye’nin yargıç ve savcıları, Avrupalı “uzmanlar”ca eğitilmiş, Avrupa parasıyla ağırlanmış, yedirilip içirilmişlerdir. Hem de resmi yazışmalara dayalı olarak!…

Türkiye ile Avrupa Konseyi ve Avrupa Birliği Ortak Projeleri çerçevesinde “Avrupa Birliği Müktesebatının Üstlenilmesine Dair Türkiye Ulusal Programı”nın uygulanma kapasitesinin güçlendirilmesi amacıyla, Avrupa Konseyi ve Avrupa Birliği’nce yurt çapında “eğitim programları” uygulanmıştır. Adalet Bakanlığı’nca saptanan yargıç ve savcılar, bu “eğitim” süresince “görevli” sayılmışlardır.

7′şer, 8′er kişilik gruplara ayrılan yargıç ve savcılarımız, Avrupa’dan gelen “uzmanlar” ile Avrupa devletlerinin Büyükelçilikleri ve özellikle İngiltere Büyükelçiliği’nce görevlendirilen yabancı “uzmanlar”ca belli merkezlerde toplanıp 3-4 günlük “eğitim”e tabi tutulmuşlardır.

9 bölge ve 30 merkezde toplam 206 eğitim semineri şeklinde sürdürülen bu faaliyetlerle ilgili olarak Adalet Bakanlığı Eğitim Dairesi Başkanlığı’nca yayımlanan genelgeye göre;

Bu yolla 9 270 yargıç ve savcı eğitimden geçirilmiştir.

Bu eğitim, bir “seferberlik zihniyeti içinde” yürütülmüştür.

Eğitimlerin, yargıç ve savcıların atanmalarına ilişkin kararnameler çıkmadan tamamlanması, atamaların buna göre yapılması öngörülmüştür.

Belirlenen yargıç ve savcılar, bu eğitime katılmakla zorunlu tutulmuşlardır. Çok özel durumlar ve sağlık sebepleri dışında mazeret öne sürmeleri yasaklanmıştır.

30 ayrı merkezin Cumhuriyet Başsavcılıkları, bu işler için görevlendirilmiştir. Diğer il ve ilçe Cumhuriyet Başsavcılıkları da bu çalışmaya lojistik destek sağlamakla yükümlü kılınmıştır.

Eğitim çalışmalarında Avrupa Konseyi’nce hazırlanıp Türkçe’ye çevrilerek 10 000 adet basılan 7 adet el kitapçığı kullanılmıştır.

Gene bu genelgeye göre;

İaşe ve ibate giderleri ile yemek ve sair harcamalar, Avrupa Birliği, Avrupa Konseyi ve bu kuruluşların yönlendirmesiyle Avrupa ülkelerince karşılanmıştır.

Eğitime alınacak 3 440 yargıç ve savcının belirtilen masraflarının 275 milyar lirası İngiltere Büyükelçiliği’nce verilmiştir.

Nitekim 6 Ekim 2004 tarihli “AB İlerleme Raporu”nda da 1995-2003 yılları arasında Türkiye’deki çeşitli programlara 1098 milyon Euro, 2004 yılında uygulanan “Ulusal Program”a da 256,6 milyon Euro tahsis edildiği açıklanmıştır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasına göre “Hakimler, görevlerinde bağımsızdırlar; Anayasaya, kanuna, ve hukuka uygun olarak vicdani kanaatlerine göre hüküm verirler. Hiçbir organ, makam, merci veya kişi, yargı yetkisinin kullanılmasında mahkemelere ve hakimlere emir ve talimat veremez; genelge gönderemez; tavsiye ve telkinde bulunamaz” (Md. 138).

Anayasanın 140/3 maddesinde; hakim ve savcıların “meslek içi eğitimleri ile diğer özlük işleri(nin) mahkemelerin bağımsızlığı ve yargıçlık teminatı esaslarına göre kanunla düzenleneceği” vurgulanmıştır.

2802 sayılı Yargıçlar ve Savcılar Kanunu’nda yargıçların meslek içi eğitimlerinin Adalet Akademisi’nde yapılacağı kurala bağlanmış, bu yolda hazırlanan meslek içi eğitim yönetmeliği de eğitimin kimler tarafından ne şekilde yapılacağını hüküm altına almıştır. Buna göre, yargıç ve Cumhuriyet savcılarına yönelik eğitim çalışmalarında Anayasanın ve belirtilen diğer yasalar ve mevzuattaki kuralların mutlak surette dikkate alınması gerekir.

Özetle vurgulamak gerekirse, Türkiye’nin içinde ya da dışında faaliyet gösteren hiçbir kişi veya kurumun, bu kurallar dışında yargıçlara ve Cumhuriyet savcılarına eğitim verme ve onları yönlendirme hakkı yoktur ve olamaz.

Adalet Bakanlığı bünyesinde yürütülen AB destekli bu projelerin yargı bağımsızlığı ve yargıç güvencesiyle bağdaşmadığı açıkça ortadadır.

2004 ve takip eden yıllar içinde fiilen uygulanan bu plan, Cumhuriyet Türkiyesine yakışmamaktadır. Türkiye eğer gerekiyorsa kendi yargıcını, kendi savcısını eğitebilecek bir ülkedir. Ne bunun için Batı’nın üç-beş yüz milyarına, ne de uzmanına gereksinimi vardır. Unutulmasın ki; para veren, emir verir. Para alan da emir almak durumunda kalır.

Üstelik Türkiye, “savcı” unvanının başına “Cumhuriyet” ibaresini ekleyen tek ülkedir. Çünkü onların görevi, Cumhuriyet’i korumaktır. Onların görevi, “Cumhuriyet’in kılıcı”nı sallamaktır.

Atalarımız, “gavurun ekmeğini yiyen kılıcını sallar” demişler. Yol, barınma ve yemek giderleri Avrupa ülkelerince karşılanan, onlar tarafından eğitilen yargıç ve savcılar, dileriz ki ellerindeki kılıcı değiştirmezler.

Adalet Bakanlığı’nın yabancı parasıyla yürüttüğü faaliyetler bunlardan ibaret değil. Örneğin, “Fikri Sınai Haklar Projesi” adı altında 2.289.450 Euro; “Yargının Modernizasyonu ve Cezaevleri Reformu Projesi” adı altında da 11.000.000 Euro alınmıştır.

Cumhuriyet’i kuranlar, Türk adliyesini kendi öz imkânlarıyla kurmuşlar, Cumhuriyet’in yargıç ve savcılarını, yabancılardan aldıkları paralarla ve yabancı uzmanlarla değil, devrimin kendi olanakları ve felsefesiyle eğitmişler ve şöyle seslenmişlerdir:

“Bir memlekette adli kuvvetin her kuvvete tefevvuku, o memlekette adaletin hakimiyetini ifade eder. Beşeriyeti…saadete ve hürriyete götüren inkılâpların, en son inkılâpların gayesi de budur. Adaletin ilk istikameti, milli kudretin bir tecellisi olan inkılâbın, bütün eserleriyle, netayiç ve zaruretleriyle, her ne pahasına olursa olsun siyaneti olmalıdır. İnkılâbın büyük menfaatleri, gayeleri, idealleri mevzubahis olunca şahsi hürriyetlerin, ferdi hakların ve endişelerin susması ve durması lazım gelir…” (Mahmut Esat Bozkurt, Adalet Bakanı)

Açıklamalar :

Anayasa’nın 68/4. maddesine göre; “Siyasi partilerin…eylemleri, Devletin bağımsızlığına…Millet egemenliğine, demokratik ve laik Cumhuriyet ilkelerine aykırı olamaz”

2820 sayılı Siyasi Partiler Yasası’nın 4. maddesine göre de siyasi partiler, “Atatürk ilke ve inkılâplarına bağlı olarak çalışırlar”, “faaliyetleri ve kararları Anayasa’da nitelikleri belirtilen demokrasi esaslarına aykırı olamaz”

Siyasi Partiler Yasası’nın 101. maddesinde de bunun yaptırımı düzenlenmektedir. Anılan maddenin (b) bendine göre; “Bir siyasi partinin, Anayasa’nın 68 inci maddesinin dördüncü fıkrasına aykırı eylemlerin işlendiği odak haline geldiğinin Anayasa Mahkemesi’nce tespiti” halinde temelli kapatılmasına karar verilir.

AKP’nin Meclis çoğunluğunu ele geçirmiş olması, Hükümette bulunması ona bir imtiyaz bahşetmez. Aksine Cumhuriyet’e yönelik tehlikenin büyüklüğünü gösterir.

Konunun kovuşturulması ve takibi Anayasa’nın 98. maddesi gereği, Cumhuriyet adına Başsavcılığınızın görev ve yetkisi dahilindedir.

Recep Tayip Erdoğan, sözü edilen eylemlerin asli faali konumundadır. Eylemleri Anayasa’nın 14. maddesinde tanımlanan suçları oluşturmaktadır. Kendisi, “Başbakanlık” koltuğunda oturmakta olduğundan, “maddi olgular”la ortaya çıkan bu suçların işlenmesi için “elverişli vasıtalar”a da sahiptir.

İstem :

Bu nedenle anılan olgular ve eylemler bir bütün olarak değerlendirildiğinde, Anayasa’nın 68/4. maddesine aykırı eylemlerin odağı haline gelen AKP hakkında gerekli kovuşturma yapılarak, temelli kapatılması istemiyle Anayasa Mahkemesi’nde dava açılmasını; belirtilen ve suç oluşturan eylemlerin asli faili durumunda bulunan Başbakan Recep Tayip Erdoğan’ın cezalandırılması için Anayasa’nın 83 ve 100. maddeleri uyarınca işlem yapılmasını talep ediyoruz.

Saygılarımızla.

Doğu Perinçek

İP Genel Başkanı

Birol Ertan

İki Fenerbahçe kavramı ile Fenerbahçe Spor Kulübü’nün iki farklı yönünü ya da kurumsal yapısını anlatmak istemiyorum. Türkiye Cumhuriyeti’ndeki iki önemli kurumsal yapıyı karşılaştırmak için bu kavramı kullanmak istiyorum.

Birçoklarınca espri konusu yapılsa da (küresel güçlerin ve gayrı milli iç unsurlarının hedefinde olması bakımından) Türkiye’de iki önemli kurumsal yapının mevcut olduğu ortaya çıktı. Bunlardan ilki, elbette ki Fenerbahçe Spor Kulübü’dür. Diğer güçlü kurumsal yapı ise Türk Silahlı Kuvvetleri’dir. Türk Silahlı Kuvvetleri, son dönemde yaşadığı psikolojik, fiili, iç ve dış kaynaklı saldırılar ile içine kapanmış görünüyor. Bu içe kapanmada TSK’nin eski komutanlarının uğrak yeri olarak Fenerbahçe Orduevi öne çıkmıştır. Bu nedenle, İki Fenerbahçe kavramı ile FB spor kulübü ve bir kısmı Fenerbahçe Orduevi’nde konuşlanmış TSK eski komuta kademesinin kurumsal yapılarını anlatmak istiyorum. FB spor kulübüne I. Fenerbahçe; Fenerbahçe orduevinde konuşlanmış çoğu emekli kurmayın eski kurumsal yapısını da II. Fenerbahçe olarak nitelendirmek istiyorum.

İki kurumun (FB spor kulübü ve TSK) karşı karşıya kaldığı fiili ve psikolojik savaşın yargısal boyutu ile ilgilenmeyeceğim. Yargı sürecinin adil olup olmadığı, yargısal gücün meşruiyetinin bulunup bulunmadığı gibi konuları başka bir yazıda incelemek doğru olacaktır. Bu makalede incelemeye çalıştığım, Türkiye Cumhuriyeti’nin iki köklü, eski ve güçlü kurumsal yapısının kendilerine yönelik saldırılara nasıl karşılık verdiğine ilişkin olacaktır.

Fenerbahçe Orduevi’nde konuşlanmış eski kurmayların II. Fenerbahçe’nin (TSK) kurumsal yapısında nasıl bir etkiye sahip olduklarını bilemeyiz. Ne var ki, II. Fenerbahçe’nin kurumsal olarak kendisini savunma reflekslerinin oluşumunda bu eski kurmayların en üst düzeyde yetkili ve sorumlu olduğu dönemlerdeki etkileri tartışılamaz.

II. Fenerbahçe’ye yönelik psikolojik ve fiili saldırılar başladığında, Genelkurmay Eski Başkanı Sayın İlker Başbuğ’un masaya yumruğunu vurarak yargı sürecinde bunların hesabını soracaklarını adeta haykırmasını hatırlıyorum. Ne tesadüftür ki, yargı sürecinden medet uman Fenerbahçe Orduevi eski müdavimi (şimdi Silivri Cezaevi’nde dinlenmektedir), yargı sürecinden kendisine düşen payı almak üzeredir. II. Fenerbahçe’nin en tepe noktasında devletin en gizli sırlarına vakıf olarak geçirdiği günlerin hatırına, silahlı örgüt yöneticisi olmaktan müebbet hapis cezasıyla yargılanıyor. Güvendiği ve bazılarını korkutmak için öne sürdüğü yargı sürecinde kendisine kolaylıklar diliyoruz.

Türkiye’nin en önemli kurumu olan II. Fenerbahçe ya da Fenerbahçe Orduevi ekibi, fiili ve psikolojik saldırıyla karşılaştığında Gata’dan rapor alma kuyruğuna girmişti. II. Fenerbahçe’ye fiili ve psikolojik saldırı yapan The Taraf’ları yargı süreciyle tehdit eden Başbuğ’lar ise “benim imzam yok, ben internet sitelerini güncellemedim, üstelik kapattım” gibi savunmalar yaparak kendini kurtarmaya çalışmaktadır. Bazıları ise Saray buluşmalarında emir komuta zincirinde “uygun adım” emekliliklerini sürdürmekte, derin bir sessizlik içinde vicdanlarıyla hesaplaşma halinde görülmektedir.

Bir Başbakan Yardımcısı’nın Fenerbahçe Orduevi ekibini kast ederek, “iyi ki bunlarla bir savaşa girmemişiz” iddiası incelemeye değerdir. Kurumsal yapılarına yönelik fiili ve psikolojik savaşa Gata’dan rapor alarak ve ıslak imza-kuru imza mazeretleriyle direnen (!) ikinci Fenerbahçe kurumu, sınavdan geçmek şöyle dursun, “kâğıttan kedi” olmaya aday olduğunu kanıtlamış durumdadır. Bir savaş ortamında Gata’dan rapor kuyruğuna girdiklerini düşünsenize ! Demokratik sistemi sahiplenerek ve darbelere karşı çıkarak kurumsal yapılarını savunmayı bilmedikleri çok açıktır. Bu açıdan, II. Fenerbahçe’nin, I. Fenerbahçe’den alması gereken çok ders vardır.

I. Fenerbahçe, Fenerbahçe Spor Kulübü’dür. Kulübe yönelik her türlü saldırıya en ufak bir ödün vermeden, asla teslim olmadan, asla fire vermeden, liderliğinden asla ödün vermeden direnen I. Fenerbahçe, gerçekten tarihi ve köklü bir kurumsal yapı olduğunu göstermiştir. Futbol Federasyonu’nun her türlü olanağına ve iktidar desteğine karşın, futbol federasyonunda istifa depremleri yaşanmasına neden olan I. Fenerbahçe liderliği, fiili ve psikolojik savaşlara nasıl direnilmesi gerektiği konusunda tarihsel bir dersler vermiştir.

Gelinen noktada, II. Fenerbahçe’nin havlu atmasına karşın, Türkiye’de I. Fenerbahçe dışında başka milli kurumların da olduğu ortaya çıkmıştır. Küresel güçlerin hedefine konmuş olan MİT de Türkiye’deki güçlü ve köklü bir milli kurumsal bir yapı olduğunu kanıtlamıştır. Küresel odakların hedef aldığı bir kurumun, ister istemez Türkiye Cumhuriyeti’nin yanında saf tuttuğunu anlamak için çok düşünmeye ve tartışmaya gerek yoktur.

I. Fenerbahçe’nin direnişi, bütün milli unsurlara ders olmalıdır. Liderlik zafiyeti göstermeden, dimdik durarak, asla yılmadan, örgütlülükten ödün vermeden, yasal ve meşru yollardan direnerek de ayakta kalınabileceğini gösteren I. Fenerbahçe’nin efsaneleşmiş lideri Aziz Yıldırım’ı ve kurmay heyetini selamlayarak yazıma noktayı koymak istiyorum.

TÜRK ASKERİNİ PİYON YAPMA PLANI

Rusya ve Amerika’nın güç gösterisinde Türkiye’nin duruşu büyük önem taşıyor. Hem Rusya hem Amerika Türkiye’nin duruşuna göre tavır alacak. Bölge kaynaklarından Ulusal Kanal’a ulaşan bilgilere göre Amerika’nın planı Türkiye’yi kendi hesabına Suriye’ye sokmak. Plana göre Washington’ın silah desteği vereceği Türk askerleri Suriye’ye girecek ve öncelikli hedefi muhalifler için Libya’daki Bingazi benzeri bir güvenli bölge oluşturmak olacak. Güvenli bölgenin oluşmasından sonra zayıflatılmış olan Suriye iktidarı devrilecek. Bu plan Obama doktrini olarak tanıtılan yeni savaş stratejisine de uygun görünüyor. Stratejinin en dikkat çeken maddesi müttefiklerin silahlandırılıp savaşa sokulmasıydı.

RUSYA EL ENSE ÇEKİYOR

Rusya ise planın farkında ve müdahaleyi geciktirmek hatta tamamen ortadan kaldırmak için Türkiye’nin savaşa girmesini engellemeye çalışıyor. Bunun için ilk aşamada doğalgaz kozunu kullanan Rusya Azerbaycan’ın da Türkiye’ye doğalgaz akışında azaltma yapmasını sağladı. Moskova ticari ilişkileri de AKP Hükümeti’ne karşı bir koz olarak kullanıyor. Türk Ordusu’nun Suriye’ye müdahaleye isteksiz olduğunu düşünen Rus tarafı bu durumu da kendi lehinde değerlendirmek istiyor. Pravda Gazetesi’nin Türk Ordusu’nu öven ama aynı zamanda savaş iması yapan yazısının ardından Türkiye’ye rağmen Rusya, Suriye’nin arkasında yorumuna sayfalarında yer vermesi dikkat çekmişti. En önemli gerçekse müdahalenin geciktiği her gün ABD’nin güç kaybettiği.